Uzasadnienie
A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku oraz styczeń 2006 roku.
W skardze tej podatnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucił naruszenie:
- - Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str.
- 1) oraz wcześniejszej Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku – 77/388/EWG (Dz. Urz. WE L Nr 145, str.
- 1) poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego bez wykazania działania w celu oszustwa podatkowego,
- - art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez bezzasadną odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego i uznanie, że faktury, z których ten podatek wynikał, nie dokumentowały rzeczywistych transakcji handlowych,
- - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ww. ustawy przez przyjęcie, że faktury, które dokumentowały sprzedaż paliwa, stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane,
- - art. 535 Kodeksu cywilnego przez dokonanie jego błędnej wykładni i stwierdzenie, że nie doszło do zawarcia takiej umowy, a nadto art. 7 i art. 169 Kodeksu cywilnego przez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że podatnik dokonał transakcji fikcyjnych i nie nabył paliw płynnych, a tym samym nie ma prawa do odliczenia podatku,
- - przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, co stanowi naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, gdyż organy władzy publicznej mają konstytucyjny obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie(...).
Ponadto podatnik podniósł zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w kwestii bezzasadności zarzutów naruszenia powołanych w skardze przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE, ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Kodeksu cywilnego oraz ustawy Ordynacja podatkowa. Odnosząc się zaś do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za miesiące objęte zaskarżoną decyzją, bowiem bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem 22 grudnia 2010 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślił przy tym, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] wszczęto wobec A. C. dochodzenie o przestępstwo karne skarbowe z uwagi na fakt, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu samego zamiaru, podał nieprawdę w deklaracjach VAT-7.
W konkluzji wskazał zaś, że podatnik, wprowadzając w błąd właściwy organ poprzez nierzetelne prowadzenie ewidencji zakupów VAT, zawyżył kwoty podatku naliczonego. Działania skarżącego spowodowały uszczuplenie należności podatku od towarów i usług na łączną kwotę 23.637 zł. Fakt ten dowodzi, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 2005 r., a tym samym organ odwoławczy był uprawniony do zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 15 lutego 2012 r. skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej w sprawie o sygn. akt TS 11/12, gdyż zawarty w niej problem jest identyczny z problemem występującym w jego sprawie. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. pozostawił ten wniosek do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja dotyczy określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku oraz styczeń 2006 roku podstawowe znaczenie ma kwestia prawidłowej wykładni art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 roku.
Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od powyższej daty, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie zaś do art. 70 § 6 pkt 1 tej ustawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.
Konstytucyjność powyższego przepisu jest aktualnie przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny. O zbadanie zgodności art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 roku, z Konstytucją RP postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 525/10, wystąpił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 750/09, wydanego po rozpoznaniu jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 roku.
Wskazane powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r. zakresem swym obejmuje następujące pytanie prawne:
"czy art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, do momentu uznania go za podejrzanego – jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?"
Ocena konstytucyjności powyższego przepisu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dotyczyć będzie kwestii zawieszenia biegu terminu zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, które to zagadnienie z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy ma kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie z uwagi na podniesione w skardze zarzuty istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma również kwestia konstytucyjności art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), a także § 14 ust. 2 pkt. 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970), obowiązującego w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 maja 2005 r.
Wskazać przy tym należy, że powyższa kwestia stanowi przedmiot skargi konstytucyjnej K. B. skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 16 stycznia 2012 r. W skardze tej podatnik wniósł o orzeczenie, że:
- 1) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), a także § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970), obowiązujący od 1 maja 2004 r. do 31 maja 2005 r., w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę do zakwestionowania przez organ podatkowy obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazaną w fakturze otrzymanej przez podatnika w związku z nabyciem przezeń towaru wykorzystanego do wykonywania czynności opodatkowanych, jeżeli przyczyną zakwestionowania obniżenia podatku należnego jest spowodowana przez wystawcę faktury lub osobę trzecią rozbieżność między treścią faktury a rzeczywistym charakterem stwierdzonej w niej czynności, nie uzależniając decyzji organu podatkowego od tego, czy podatnik przyjmując fakturę i dokonując na jej podstawie obniżenia podatku należnego działał w złej wierze lub nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wyraźnie określonych w przepisach prawa - są zgodne z art. 20 i art. 22, art. 64 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 oraz art. 84 w związku z art. 2 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
- 2) art. 21 § 3 w związku z art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zakresie, w jakim w sytuacji określonej w punkcie 1 powierza organowi podatkowemu kwalifikację prawną czynności stwierdzonej fakturą i ocenę postępowania podatnika bez gwarancji ich zweryfikowania w oparciu o ustalenia sądu dokonane w postępowaniu prowadzonym z udziałem tegoż podatnika i respektującym zasadę bezpośredniości – jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Reasumując, stwierdzić należy, że wynik powyższych spraw zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy, a zatem na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w przedmiocie konstytucyjności wskazanych powyżej przepisów.
ds