Uzasadnienie
I SA/Łd 1581/12
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. nr [...], określającą M. G., wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, lipiec, październik i listopad 2007 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień 2007 r.
Dokonując wymiaru podatku organ zakwestionował m. in. odliczenie podatku naliczonego wynikające z faktur VAT wystawionych przez A Sp. z o.o. w W. na rzecz B (na łączna kwotę 59.850 zł) oraz przez PPUH C Spółka z o.o. w K. na łączna kwotę 486.507 zł).
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika M. G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romanowska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n.).
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w zakresie określenia wymiaru podatku należnego i naliczonego, jest uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowego za 2007 r.
W obu tych sprawach zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame - a zarazem sporne między stronami - okoliczności dotyczące autentyczności transakcji wynikających z zakwestionowanych faktur. Wymiar podatku w obu tych sprawach został oparty na tych samych okolicznościach faktycznych, od oceny których uzależniona jest wysokość podatku.
Wprawdzie skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia z [....] r. nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., została oddalona wyrokiem WSA w Łodzi z 20 marca 2013 r. I SA/Łd 1534/12, jednak wyrok ten nie jest prawomocny
Stosownie do art. 170 P.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, iż związanie prawomocnym orzeczeniem sądowym polega na tym, że inne podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treści tego wyroku. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku. Zatem w kolejnych postępowaniach, w których pojawiają się dane okoliczności faktyczne, nie mogą już być przedmiotem badania.
Ponieważ ustalenia faktyczne kreujące wysokość podatku w znacznej mierze są analogiczne w obu wymienionych sprawach, Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej podatku dochodowego.
Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
P.C.