Uzasadnienie
J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za okres od stycznia do kwietnia 2004 r.
Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone z uwagi na wpłynięcie do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej, w której zawarto wniosek o stwierdzenie, iż przepisy art. 10 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.), obowiązujące w okresie od 5 lipca 1993 r. do 30 kwietnia 2004 r., a także przepis § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268 ze zm.), obowiązujący w okresie od 26 marca 2002 r. do 30 kwietnia 2004 r., w zakresie w jakim wskazane przepisy stanowią podstawę do odmowy przez organ podatkowy obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazaną na fakturze otrzymanej przez podatnika w związku z nabyciem przez niego towaru w postaci paliwa wykorzystanego do wykonywania czynności opodatkowanych, jeżeli źródłem kwestionowania obniżenia podatku należnego jest spowodowana przez wystawcę faktury lub osobę trzecią niezgodność między treścią faktury, a autentyczną istotą stwierdzonej w niej czynności, nie uzależniając rozstrzygnięcia organu podatkowego od tego czy podatnik przyjmując fakturę i dokonując na jej podstawie obniżenia podatku należnego działał w złej wierze lub nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wyraźnie określonych w przepisach prawa - są niezgodne z art. 20 i 22, z art. 64 ust, 1, 2 i 3 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 oraz z art. 84 w związku z art. 2 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem wnioskodawcy uwzględnienie powyższej skargi konstytucyjnej będzie miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej skargi, a tym samym sytuację prawno-podatkową skarżącego.
Wskazano, że wcześniejsze podjęcie przez organy egzekucyjne czynności zmierzających do wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków. W szczególności może oznaczać konieczność przeprowadzenia egzekucji ze składników majątku niezbędnych do zapewniania skarżącemu podstaw egzystencji.
W opinii skarżącego powyższe oznacza, że w przypadku braku wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, nawet ostateczne korzystne rozstrzygnięcie sprawy przez WSA w Łodzi, nie odwróci opisanych negatywnych skutków i tym samym pozostają spełnione przesłanki z art.. 61 § 3 p.p.s.a.
Nadto podniesiono, że za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji przemawia partykularny interes podatnika, jak i interes publiczny związany z minimalizowaniem skutków bezrobocia w S. i jego okolicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki.
Natomiast zgodnie z art. 127 § 3 p.p.s.a. podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie, zważyć należy, że podstawowa argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia wniesienie do Trybunału Konstytucyjnego skargi o stwierdzenie konstytucyjności wskazanych przepisów, nie zasługuje na aprobatę. Trzeba podkreślić, że wniesienie skargi do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącej zbadania konstytucyjności wskazanych przepisów prawa materialnego nie jest przesłanką wymienioną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jako przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji p.p.s.a. ustawa nie wymienia również partykularnego interesu podatnika i interesu publicznego.
Przechodząc do argumentacji wniosku nawiązującej do ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.
Zaznaczyć należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia ograniczając się do gołosłownych stwierdzeń dotyczących "konieczność przeprowadzenia egzekucji ze składników majątku niezbędnych do zapewniania skarżącemu podstaw egzystencji".
Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
E.B.