Uzasadnienie
I SA/Łd 16/19
M. K. prowadzący firmę A. M. K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zatytułowaną "na opieszałość organu podatkowego", wskazując, że dotyczy ona postanowienia w przedmiocie przedłużenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2016 r. i zarzucając organowi rażące naruszenie:
- art. 87 ust. 1-2 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że uprawnienie organu podatkowego do przedłużenia ustawowego terminu do zwrotu różnicy w podatku VAT znajduje swoją podstawę prawną w przytoczonej ustawie określającej prawo podatnika do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w danym okresie rozliczeniowym, a nie wyłącznie w przepisach procedury podatkowej,
- naruszenie przepisów postępowania mające charakter rażącego naruszenia w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., bezpośrednio godzącego w rozstrzygniecie decyzji, skutkującego jej nieważnością z uwagi na stwierdzoną - w skutek tego naruszenia - oczywistą sprzeczność wydanego orzeczenia z wymogami praworządności.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o:
- stwierdzenie rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 141 O.p.
- stwierdzenia rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 (poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi, przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wydanego przez siebie postanowienia z dnia 31 października 2018 r., utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] 2018 r. w przedmiocie przedłużenia skarżącemu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2016 r. w kwocie 10.221,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia 26 lipca 2018 r.
Pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wezwał skarżącego do wskazania czy wniesiona przez niego skarga jest skargą na przewlekłość/bezczynność organu w zakresie zwrotu podatku VAT za wrzesień 2016 r., czy też skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu.
W odpowiedzi, pismem z dnia 9 maja 2019 r. skarżący wskazał, że przedmiotowa skarga jest skargą na przewlekłość postępowania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy właściwy organ ma wydać decyzje, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt, czy dokonać czynności o których mowa w pkt 4.
Na podstawie art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z tego ostatniego przepisu wynika zatem w sposób niebudzący wątpliwości, że warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania, jest uprzednie wniesienie ponaglenia.
Wobec braku w aktach administracyjnych dowodu na wniesienie przez skarżącego ponaglenia oraz jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii przez organ w piśmie z 6 czerwca 2019 r., z którego wynika, że skarżący takiego ponaglenia nie wniósł – skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
AKE.