Uzasadnienie
I SA/Łd 1607/11
Spółka A wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. T. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za styczeń 2006 r.
Podstawę faktyczną tych decyzji stanowi wydana przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. decyzja z dnia [...] roku utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającą Spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2006 roku.
Powyższa decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] r. została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Łd 938/10) oddalił skargę.
Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał dotychczas skargi kasacyjnej Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ogólnie rzecz biorąc, instytucja zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, której dotyczą przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), tworzy sytuację zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, w której nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu. Sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 p.p.s.a.). Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt.1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W niniejszej sprawie Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie określenia stronie skarżącej opłaty paliwowej, uzależnione jest od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Łd 938/10 w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2006 r. Powyższa konstatacja uzasadniona jest następującymi okolicznościami.
Po pierwsze, zauważyć należy, iż obowiązek zapłaty opłaty paliwowej obciąża podmioty zobowiązane do zapłaty podatku akcyzowego. Konsekwencją ostatecznego obciążenia strony skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego, będzie dopuszczalność określenia opłaty paliwowej od tej ilości sprzedanego gazu, od której obowiązana jest ona zapłacić podatek akcyzowy. Stosownie bowiem do art. 37 k) ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37 h).
Natomiast w myśl art. 37 l) tej ustawy, podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37 h), od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.
Po drugie, w nieprawomocnym wyroku z dnia 4 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Łd 938/10) oddalającym skargę na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku, WSA w Łodzi dokonał oceny prawnej i analizy okoliczności faktycznych, mających - w świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - istotne znaczenie także dla rozstrzygnięcia sprawy opłaty paliwowej. Ocena ta, z chwilą ewentualnego uprawomocnienia się tego wyroku, będzie wiążąca dla Sądu w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 170 p.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie natomiast z przepisem art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.
Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w rozstrzygnięciach wydawanych przez inne sądy i organy państwowe. Dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku. Zatem w kolejnych postępowaniach, w których się one pojawiają, nie mogą być już przedmiotem badania (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 357, wyrok SN z dnia 12 lipca 2002r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492 czy J. Kuniecki, Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63).
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt.1 p.p.s.a., orzekł o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego.
P.Z-C.