Uzasadnienie
S. S. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku, luty 2008 roku i marzec 2008 roku.
We wniosku tym skarżąca oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z konkubentem i 4-letnią córką I. Nie posiada żadnego majątku, a jej konkubent posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Jednocześnie skarżąca wskazała, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku z tego tytułu. Na córkę otrzymuje zasiłek rodzinny w kwocie 77 zł. Jej konkubent otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.680 zł brutto. Wydatki rodziny zamykają się kwotą 710 zł.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 6 marca 2014 roku wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej, w tym do: nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącą i jej konkubenta rachunków bankowych - za ostatnie 3 miesiące, przedstawienia decyzji właściwego urzędu pracy potwierdzającej status skarżącej jako osoby bezrobotnej oraz wskazania tytułu prawnego do nieruchomości, pod adresem której skarżąca zamieszkuje, w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej w drodze pisma z dnia 19 marca 2014 roku nadesłał wymagane dodatkowe dokumenty dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Podkreślić przy tym należy, że ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dodatkowych dokumentów wynika, że skarżąca jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku z tego tytułu. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z konkubentem i 4-letnią córką I. Nie posiada żadnego majątku, a jej konkubent posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, w którym wspólnie zamieszkują, otrzymane w ramach darowizny od rodziców. Łączny dochód rodziny stanowi kwotę 1.757 zł brutto. Wydatki rodziny zamykają się przy tym kwotą 710 zł. Jednocześnie analiza nadesłanych wyciągów z rachunków bankowych dowodzi, że rodzina nie posiada środków, które skarżąca mogłaby przeznaczyć na uiszczenie wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 500 zł.
Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od skargi w niniejszej sprawie. W ocenie Referendarza sądowego skarżąca wykazała bowiem dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
ak