Uzasadnienie
Spółka cywilna "A.", w której jako wspólnicy uczestniczą Paweł Ł. i Jacek P., została poddana kontroli dotyczącej prawidłowości deklarowanych i wpłacanych podatków za rok 1995. Kontrola przeprowadzona została w okresie listopad-grudzień 1997 r. przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P.-T. W wyniku kontroli Inspektor Kontroli Skarbowej dnia 25 marca 1998 wydał decyzje, w których określił Spółce zobowiązania podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 1995 roku oraz ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe z tytułu zaniżenia tych zobowiązań.
W wyniku odwołania Izba Skarbowa w P.-T. dnia 22 czerwca 1998 uchyliła zaskarżone decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej w całości i przekazała sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W jednej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wspólnicy zaskarżyli wszystkie decyzje wnosząc o ich uchylenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowanie wyjaśniające zostało nieprawidłowo przeprowadzone przez organ pierwszej instancji. Między innymi nie przesłuchano wskazanego przez stronę skarżącą świadka, którego zeznania są istotne dla rozstrzyganych spraw.
Zdaniem Spółki odrzucenie ksiąg jako dowodu nie zostało dostatecznie uzasadnione, a dokonany szacunek obrotów był oparty na subiektywnych przesłankach. Strona skarżąca stwierdziła, że organ drugiej instancji powinien uchylić decyzje organu pierwszej instancji oraz umorzyć postępowania.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w P.-T. stwierdziła, że zarzuty w niej zawarte nie znajdują oparcia w istniejącym stanie faktycznym oraz obowiązujących przepisach.
Izba Skarbowa wyjaśniła, że podejmując decyzję, o uchyleniu decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia miała na uwadze nie tylko żądanie skarżącej zawarte w odwołaniu tj. uchylenie zaskarżonej decyzji, ale przede wszystkim fakt, że nie uznając ksiąg prowadzonych przez Spółkę za dowód należało w protokole ich badania określić za jaki okres i w jakiej części nie uznaje się ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisach. Ponadto w wydanej przez Inspektora Kontroli Skarbowej decyzji brak ustosunkowania się do sprzedaży towarów niepełnowartościowych po niższych cenach.
Izba Skarbowa stwierdziła również, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej brak było podstaw od umorzenia postępowania wszczętego przez Inspektora Kontroli Skarbowej w sprawie zobowiązania z tytułu podatku VAT za 1995 r., zaś zgromadzone w przedmiotowej sprawie dowody przemawiają za zasadnością ponownego jej rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 233 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Przekazując sprawę, organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Jednocześnie zgodnie z art. 229 powołanej ustawy organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Samo zatem stwierdzenie przez organ odwoławczy konieczności uzupełnienia dowodów nie jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 233 par. 2 Ordynacji, gdyż na mocy art. 229 takie uzupełnienie leży w kompetencjach organu odwoławczego.
Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie naruszył jednak prawa stosując art. 233 par. 2 Ordynacji podatkowej. Należy przypomnieć, że organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie uznając ksiąg prowadzonych przez Spółkę za dowód, w protokole ich badania nie określił ani okresu ani części w jakiej nie uznaje się ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisach. Tego rodzaju braku nie może uzupełnić w postępowaniu dowodowym organ odwoławczy, gdyż może to wymagać zbadania dokumentów źródłowych zawartych w urządzeniach księgowych Spółki. Wykraczałoby to zatem poza granice uzupełnienia dowodów. Spełniony został zatem w rozpatrywanej warunek wskazany w art. 233 par. 2 Ordynacji podatkowej umożliwiający organowi odwoławczemu uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Na marginesie jedynie należy zauważyć, że również w odwołaniu zarzucono organowi pierwszej instancji niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że dopiero rozstrzygnięcie wspomnianej wyżej kwestii umożliwi zbadanie przez organ odwoławczy pozostałych zarzutów strony przedstawionych w skardze /np. czy konieczne było wydanie decyzji ustalających/.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.