Uzasadnienie
Sąd ustalił, że decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. określił spółce "A" nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2001 roku do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie 145.571 złotych tj. w kwocie o 2800 złotych niższej od wskazanej w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. W konsekwencji organ I instancji na podstawie art. 109 ust.5 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.) wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą ustalił za grudzień 2001 roku dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 840 złotych.
Od powyższej decyzji spółka " A" wniosła odwołanie, żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu strona odwołująca wyjaśniła, że zaskarżona decyzja została oparta na wadliwej tj. niezgodnej z prawem decyzji deklaratoryjnej. Strona wskazała, że wady prawne decyzji deklaratoryjnej pociągają za sobą wadliwość decyzji ustalającej.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 roku. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wobec utrzymania w mocy przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] w sprawie " wymiaru", brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł pełnomocnik firmy "A S.A., żądając jej uchylenia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- - naruszenie art 191 i art. 210 §4 Ordynacji podatkowej przez błędną ocenę materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającej na dowolnym uznaniu przez organ podatkowy, że "przedstawiony materiał dowodowy niewątpliwie wskazuje na działania w sferze Marketingowej", jednak były one wykonywane przez M. W. jako pracownika skarżącej spółki, a nie spółkę "B" jako zleceniobiorcę spornych usług.
- - naruszenie art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej przez nie uznanie dowodu uzupełniającego w postaci zeznań świadka M. W. bez wskazania przekonywujących podstaw w tym zakresie.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych: Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, zgodnie z art. 145 § l pkt l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej ppsa), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
Zgodnie z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług w razie stwierdzenia że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia.
W rozpoznawanej sprawie skarga jest uzasadniona, bowiem decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe została oparta na wadliwej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] Nr [...] o zwrocie podatku w niżej kwocie aniżeli wykazana przez podatnika. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2007 roku sygn. akt. 1690/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy powyższą decyzję organu I instancji z dnia [...].
Decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe nie ma charakteru samoistnego, lecz subsydiarny względem decyzji " wymiarowej". Zarówno bowiem możliwość jak i obowiązek jej wydania aktualizuje się dopiero z chwilą wydania decyzji określającej kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości. W sytuacji,gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala organowi podatkowemu na określenie prawidłowej wysokości kwoty do zwrotu, bowiem nie odzwierciedla stanu faktycznego, a więc zazwyczaj podstawy opodatkowania, organ nie może wypowiadać się co do rzetelności deklaracji. Tym bardziej nie może stosować sankcji w postaci ustalenia dodatkowego zobowiązania za naruszenie przepisów prawa podatkowego.
Sąd rozpoznający sprawę wobec stwierdzonej wadliwości decyzji określającej kwotę zwrotu podatku, na podstawie art. 145 § l pkt l lit a i c oraz art. 152 i 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił również decyzję w przedmiocie ustalenia zobowiązania dodatkowego.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 6 pkt. 3 i § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349z późn.zm.).
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.