Uzasadnienie
I SA/Łd 1727/06
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie uwzględnił odwołania C. i I.G. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...], odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 1.508,20 zł.
Decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiono podatnikom stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 1.508,20 zł. wynikającej z korekty zeznania podatkowego za ten rok złożonej 28 kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że podatnicy złożyli w dniu 20 kwietnia 2004 r. zeznanie podatkowe PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu w 2003 r. W zeznaniu wykazano nadpłatę podatku w wysokości 5.777,70 zł, która została zwrócona przelewem na konto podatników w dniu 5 maja 2004 r. W dalszej części uzasadnienia wykazano podatnikom niezasadność ich żądania w zakresie zwrotu kwoty 1.508,20 zł objętej korektą.
Decyzję z [...] dotyczącą odmowy stwierdzenia nadpłaty wydano mimo wszczęcia z urzędu postanowieniem z dnia [...] postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Postępowanie to zakończyła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] określająca podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 7.405,40 zł. Podatnicy wnieśli odwołanie od tej decyzji. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił tą decyzję decyzją z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że bezprzedmiotowe jest wszczęcie z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za analizowany rok, w sytuacji gdy już toczy się wszczęte na żądanie strony postępowanie o stwierdzenie nadpłaty, dotyczące tego samego okresu podatkowego. Zakres postępowania o stwierdzenie nadpłaty obejmuje w całości zakres postępowania wszczętego z urzędu.
W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. ponownie wydał decyzję nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 7.405,40 zł. Decyzja ta ponownie została uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], który w uzasadnieniu stwierdził konieczność jej uchylenia z uwagi na jej wydanie w dacie kiedy istniała decyzja z dnia [...] wydana w sprawie nadpłaty podatku za ten sam okres podatkowy. Z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] zaskarżoną w tym postępowaniu i wskazaną na początku niniejszego uzasadnienia decyzją także z [...], z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zasadne będzie orzeczenie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i jednocześnie orzeczenie w przedmiocie nadpłaty.
Zdaniem strony, zaprezentowanym w skardze od decyzji z dnia [...] nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie uwzględniającej odwołania C. i I.G. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...], odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 1.508,20 zł, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] jest niezasadne. Decyzja ta nie narusza rażąco prawa (art.247 § 1 pkt.3 ustawy Ordynacja podatkowa). Z jej uzasadnienia bez problemu można ustalić wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., mimo że nie wskazano w niej jednoznacznie kwoty tego zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje.
Strona złożyła korektę zeznania podatkowego za rok 2003. Zatem ocena prawidłowości rozliczenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za analizowany okres musi być odniesiona do wysokości zobowiązania wynikającego z korekty zeznania podatkowego. Przypomnieć tu należy przepis art.45 ust.6 zdanie pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176), zgodnie z którym "podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku."
Odmowa zwrotu nadpłaty podatku w kwocie wskazanej w korekcie zeznania świadczy o tym, że organ podatkowy nie podzielił stanowiska strony co do wysokości zobowiązania wynikającego z zeznania. Zobowiązywało to organ podatkowy do wydania, zgodnie z art.21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Określenie wysokości zobowiązanie podatkowego jest warunkiem niezbędnym do stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku lub stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia żądania zwrotu nadpłaty.
Zatem brak orzeczenia określającego wysokość zobowiązania podatkowego stanowiło w analizowanym przypadku rażące naruszenie art.21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja stwierdzająca rażące naruszenie wskazanego art.21 § 3, na podstawie art.247 § 1 pkt.3) powołanej ustawy jest zgodna z prawem.
W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).