Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. po rozpatrzeniu wniosku M. B. odmówił wyłączenia spod egzekucji prowadzonej w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług C. B. zajętego i zwiezionego 26 kwietnia 2002 r. samochodu osobowego marki volkswagen Passat, stanowiącego współwłasność C. i M. małżonków B. Na postanowienie to M. B. złożyła zażalenie.
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Rozstrzygnięcie organu I instancji zostało doręczone skutecznie w sposób zastępczy (wskazany w art. 43 k.p.a.) 5 czerwca 2002 r. Strona została pouczona o terminie do wniesienia zażalenia. Termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczął w tym wypadku bieg, zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. 6 czerwca 2002 r., a upłynął 12 czerwca 2002 r. Zażalenie zostało wprawdzie datowane na dzień 12 czerwca 2002 r., ale zostało złożone w urzędzie pocztowym z w dniu następnym, a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
W skardze na powyższe postanowienie M. B. poniosła naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 2 oraz art.210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137,poz. 926 z późn.zm.) Zarzuciła, iż przed wysłaniem do niej odpisu rozstrzygnięcia organu I instancji ustanowiła w sprawie pełnomocnika, a mimo to doręczenie pisma nastąpiło na jej adres. Organ odwoławczy, badając czy doszło do uchybienia terminu nie wyjaśnił w ogóle tych kwestii i nie zwrócił uwagi na fakt, iż w sprawie działał pełnomocnik.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Przyznał, iż faktycznie przed ponownym wysłaniem postanowienia organu I instancji (pierwsze doręczenie, dokonane przed ustanowieniem pełnomocnika było nieskuteczne) w sprawie został ustanowiony pełnomocnik. Doręczenie winno więc nastąpić na jego adres. Obowiązku doręczenia swojego rozstrzygnięcia pełnomocnikowi organ I instancji dopełnił 11 września 2002r. Pełnomocnik skarżącej skorzystał z prawa do jego zaskarżenia (prawo takie przysługiwało również skarżącej, tyle że skorzystała z niego po upływie ustawowego terminu). Zażalenie złożone przez pełnomocnika skarżącej zostało przez niego następnie cofnięte w dniu 30 września 2002 r. Skarga jest więc niezasadna, nie istnieje bowiem przedmiot sporu.
Ponadto ruchomość została wydana skarżącej pod dozór na podstawie rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...]. Strona przeciwna podniosła też, iż zarzut skargi -naruszenia przepisów ordynacji podatkowej jest chybiony, bowiem z mocy art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 12 stycznia 2004 r., doręczonym przed rozpoczęciem rozprawy, skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga w niniejszej sprawie została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w sprawie nią wszczętej nie zostało do tego dnia zakończone. Zgodnie z art. 97 § 1, art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153,poz. 1271 z późn.zm.) i art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sprawa ta podlegała zatem rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Oświadczenie to wiąże sąd pod warunkiem, iż nie zmierza ono do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tym przypadku, wobec cofnięcia przez stronę w postępowaniu egzekucyjnym obu zażaleń (złożonego przez stronę osobiście i złożonego przez jej pełnomocnika - wniosek taki wynika z treści pisma pełnomocnika z 26 września 2002 r., cofającym zażalenia) i dokonania prawidłowego doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego pełnomocnikowi strony nie zachodzą wymienione wyżej przesłanki, a tym samym cofnięcie skargi uznać należy za wiążące Sąd. Na podstawie art. 161 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało zatem umorzyć.
Zwrot połowy wpisu sądowego uzasadnia art. 232 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wynik postępowania oraz niezgłoszenie żądania zwrotu kosztów postępowania przed zamknięciem rozprawy przesądzają o braku podstaw do zasądzenia kosztów postępowania od organu na rzecz strony skarżącej (art. 200 i 201 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zarządzenie
Dnia 16 stycznia 2004 r.
Zgodnie z art. 163 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron (bez pouczenia - art. 163 § 2 zd. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Sędzia