Uzasadnienie
R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] października 2015 roku określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do kwietnia 2011 r. i od czerwca do grudnia 2011 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj 2011 r.
W skardze tej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, skarżący zarzucił naruszenie przepisów:
- - art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie postanowienia (błędnie określonego jako decyzja) z naruszeniem podstawowych przepisów tej ustawy,
- - art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nadużycie zaufania obywateli do organów podatkowych,
- - art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że podatnik nie wykona decyzji organu podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W dniu 11 kwietnia 2016 roku wpłynęło do Sądu pismo skarżącego zawierające oświadczenie, że w związku z uchyleniem decyzji określającej mu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do kwietnia 2011 r. i od czerwca do grudnia 2011 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj 2011 r. cofa skargę na powyższe postanowienie.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przesłał decyzję z dnia [...] marca 2016 roku uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] września 2015 roku określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do kwietnia 2011 r. i od czerwca do grudnia 2011 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj 2011 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Podkreślić przy tym należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na postanowienie (decyzję administracyjną) za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałby w obrocie prawnym akt dotknięty jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jego nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w rozpoznawanej sprawie należało uznać, iż skarżący skutecznie cofnął skargę, w kontekście całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, w tym przedstawionej przez skarżącego argumentacji, Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do przyjęcia, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a.
W kwestii zwrotu wpisu sądowego orzeczono zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.