Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Burmistrza R. z dnia [...], nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za okres od grudnia 2000r. do czerwca 2003r. w kwocie 4.581,50 zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie.
W jej uzasadnieniu, powołując się na brak normy prawnej umożliwiającej wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej pobranej przez inkasenta, organ administracji wywodził, iż postępowanie wszczęte wnioskiem podatniczki od początku było bezprzedmiotowe.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatniczka złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kosztów postępowania w całości.
Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity – Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856 ze zm.), uwzględniając skargę strony w całości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., uchyliło zaskarżoną decyzję własną z dnia [...], Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza R. z dnia [...], nr [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano na konieczność rozważenia przez organ I instancji zasadności pobrania od skarżącej opłaty targowej z tytułu sprzedaży na terenie C.H. A. w R. z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętego w wyroku z dnia 1 lutego 2007r., wydanego w sprawie sygn. akt II FSK 1507/06. Stwierdzono, iż sytuacja w jakiej znalazła się podatniczka odpowiada hipotezie art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który ustanawia zasadę, że nadpłatą jest kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, a skoro tak, to okoliczność pominięcia w tym przepisie poboru podatku w drodze inkasa byłaby bez znaczenia, gdyż przypadek nadpłacenia lub nienależnie zapłaconego podatku może wystąpić także wtedy, gdy dokonano jego poboru za pośrednictwem inkasenta.
Wobec powyższego, powołując się na okoliczność wydania wskazanej wyżej decyzji uwzględniającej w całości skargę podatniczki, w piśmie z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. złożyło wniosek o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego (...), gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przyczyną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jest zatem jego bezprzedmiotowość. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi natomiast w wypadku, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna.
Sytuacja taka ma niewątpliwie miejsce w niniejszej sprawie, albowiem decyzją z dnia [...], nr [...], organ administracji uchylił zaskarżoną decyzję własną wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji o odmowie stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej oraz przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przy czym w jej uzasadnieniu zawarł przytoczone wyżej wskazania dla organu I instancji, co do dalszego postępowania w przedmiocie wniosku podatniczki o stwierdzenie nadpłaty w opłacie targowej.
Tym samym doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych przez skarżącą rozstrzygnięć organów obu instancji, co oznacza, iż jej skarga została już uwzględniona przez organ administracji w trybie autokontroli w całości. Z tej zaś przyczyny orzekanie przez Sąd o legalności zaskarżonej decyzji stało się zbędne, a postępowanie sądowe – bezprzedmiotowe. W konsekwencji wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozstrzygnięcia tej treści przestała bowiem istnieć sprawa sądowoadministracyjna oraz upadły skutki prawne wywołane przez kwestionowane, tak w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego, decyzje organów podatkowych.
Wyjaśnić także trzeba, że uprawnienia organu dokonującego autokontroli po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na jego działanie lub bezczynność są określone w art. 54 § 3 p.p.s.a. i stanowią samoistną podstawę prowadzonego w ramach tej procedury postępowania oraz stosowania zróżnicowanych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę. Przepis ten nie określa wprawdzie jakiego rodzaju uprawnienia do orzekania ma organ administracji publicznej w odniesieniu do własnego, zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiąc jedynie, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zaznaczyć jednakże należy, iż unormowanie to nie oznacza dowolności dla organu w zakresie wyboru form rozstrzygnięcia sprawy i pozostaje w ścisłym związku ze skierowaną do sądu administracyjnego skargą.
Z przyczyn wyżej przedstawionych, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. i 160 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.
W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, z uwagi na umorzenie postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.