Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 1 pkt 2 i § 4 Ordynacji podatkowej; art. 10 ust. 2, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] i określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za grudzień 1997 rok w kwocie 4.490 zł.
Wydając powyższą decyzję Dyrektor Izby Skarbowej kierował się oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2004 roku sygn. akt I SA/Łd 1888/03, uchylającym decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...], którą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]określającą J. Ch. zobowiązanie oraz zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 roku w kwocie 72.455,60 zł wraz z należnymi odsetkami.
Zastosowana przez organ kontroli skarbowej metoda szacowania nie została zakwestionowana przez organ odwoławczy.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]nr [...]została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez J. Ch.. Wraz ze skargą złożono odpis pełnomocnictwa ogólnego udzielonego przez skarżącego adwokatowi A.P do prowadzenia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w podatku do towarów i usług za 1997 rok, we wszystkich instancjach sądowych, z prawem udzielenia substytucji.
W dniu 22 czerwca 2005 roku, na rozprawie, strony zgodnie wniosły o zawieszenie postępowania w sprawie, z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego za rok 1997. Przychylając się do złożonego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), zawiesić postępowanie w sprawie.
Postanowieniem z dnia 26 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny, w związku z prawomocnym zakończeniem sprawy o sygnaturze akt I SA/Łd 76/05 ze skargi J.Ch. i T. Ch. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 roku, podjął, na wniosek organu, zawieszone postępowanie.
W dniu 5 stycznia 2007 roku pełnomocnik skarżącego cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Do cofnięcia skargi upoważniony jest również pełnomocnik skarżącego, zgodnie bowiem z art. 39 pkt 3 p.p.s.a. pełnomocnik, któremu udzielono pełnomocnictwa ogólnego upoważniony jest do cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie.
Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono zaistnienia wskazanej powyżej przesłanki. Kwestia wysokości przychodów i ich szacowania została już rozstrzygnięta w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 roku. W niniejszej sprawie organy podatkowej przyjęły identyczną metodę szacowania.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.