Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił A S.A. w B. za miesiąc kwiecień 1999r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podlegającą zwrotowi na rachunek bankowy podatnika, zobowiązanie w podatku od towarów i usług stanowiące zaległość podatkową za miesiące czerwiec, sierpień i październik 1999r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiąc kwiecień 1999r.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzjami z dnia [...] nr [...] – [...] uchylił w całości rozstrzygnięcia organów pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ pierwszej instancji zaniechał zastosowania art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W trakcie zapoznania strony z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji nie udostępniono spółce dokumentacji przesłanej z prokuratury Okręgowej w radomiu, na którą to dokumentację powołał się w decyzjach organ pierwszej instancji. Stronę pozbawiono możliwości zapoznania się z całością zapoznanego w sprawie materiału oraz wypowiedzenia się we wszystkich sprawach postępowania dowodowego. Naruszenie wskazanego przepisu postępowania mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stwierdzona wada postępowania uzasadnia uchylenie decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto z naruszeniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej stronie wyznaczono jedynie trzy godziny na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem.
W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego strona zaskarżyła nadto postanowienia z dnia [...] dotyczące odmowy przeprowadzenia dowodów z oględzin i opinii biegłego, przesłuchania prezesów Zarządu Spółki oraz wskazanych świadków.
Organ pierwszej instancji uznał, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a Dyrektor izby Skarbowej w Ł. w pełni podzielił to stanowisko. Strona w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wniosła o ich uchylenie i wniosek ten został uwzględniony – dlatego też nie zachodziła konieczność umożliwienia wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji.
W skardze do sądu administracyjnego A S.A. w B. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] wobec nie uchylenia w trybie art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] w sprawie nie uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w postępowaniu. Strona skarżąca podnosi, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonych decyzjach nie było zgodne w całości z wnioskiem odwołania, które zawierało również żądanie uchylenia postanowienia z dnia [...] W tym stanie rzeczy nie można było zastosować art. 200 § 2Ordynacji podatkowej. Złożone przez stronę żądania dowodowe właściwie uzasadnione zostały zignorowane przez organy obydwu instancji z naruszeniem art. 122, art. 180 i 188 ustawy Ordynacja podatkowa, a w postępowaniu odwoławczym - również art. 237 wskazanej wyżej ustawy.
W piśmie procesowym z dnia 14 maja 2004r. strona podniosła, że zaskarżone decyzje posiadają wadę nieważności, gdyż zostały wydane w trybie art. 233 § 2ustawy Ordynacja podatkowa, a uzasadnienie decyzji nie wskazuje czynności dowodowych, które mają być wykonane. Organ podatkowy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo odmówił dokonania żądanych przez stronę czynności dowodowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Podstawę prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa(Dz.U Nr 137, poz 926 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem organ podatkowy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Decyzję, o jakiej mowa w art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie tj. wówczas gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego albo przeprowadzone postępowanie dowodowe nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie wynika, aby zdaniem Izby Skarbowej konieczne było przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji jakiegokolwiek postępowania dowodowego.
Organ odwoławczy nie wskazał więc istnienia przesłanek z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to istotne naruszenie tego przepisu, a w konsekwencji również art. 122 i art. 125 ustawy Ordynacja podatkowa.
Przedmiotem skargi do sadu administracyjnego są decyzje kasacyjne, które nie rozstrzygają co do istoty sprawy. Badając zgodność z prawem powyższych decyzji sąd nie może więc dokonywać oceny zarzutów merytorycznych jak i prawidłowości postanowienia w przedmiocie zgłoszonych wniosków dowodowych, na które stronie nie służyło zażalenie.
Z powyższych przyczyn, wobec naruszenia wskazanych przepisów postępowania, z mocy art. 144 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270)należało orzec jak w sentencji wyroku. W ocenie Sądu stopień naruszenia prawa nie uzasadnia stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, o co strona wniosła na rozprawie. Biorąc pod uwagę kasacyjny charakter zaskarżonych decyzji nie było też podstaw do uchylenia poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Nadto przepis art. 135 cyt. ustawy Prao o postepowaniu przed sądami Administracyjnymi nie może być zastosowany przez sąd w stosunkudo decyzji wydanych już po wniesieniu skargi.