Uzasadnienie
I SA/Łd 189/11
B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta T. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za poszczególne miesiące 2009 roku.
W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.
Wyjaśniono, że B. K. w dniu [...] r. złożyła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, ze skargi kasacyjnej skarżącej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt [...], oddalający jej skargę na decyzję SKO w Ł. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia postępowania we skazanym przedmiocie. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem B. K. wniosła w terminie zażalenie do SKO w Ł..
Organ odwoławczy rozpoznając przedmiotową sprawę stwierdził, iż zawisłość sprawy ze skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę na decyzję umarzającą postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości nie stanowi kwestii prejudycjalnej w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.). Wskazano, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ podatkowy zawiesi postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, jednocześnie zwrócił uwagę na utrwalone orzecznictwo NSA, a w szczególności wyrok z dnia 7 marca 2001 r., sygn. akt III SA 32/00 (opubl. Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2002, nr 2, poz.
37) oraz wyrok I SA 481/83, (ONSA 1983 Nr 2, poz. 65), z których jednoznacznie wynika, iż na tle powołanego przepisu utrwalonym jest pogląd wyprowadzony z obligatoryjnego charakteru wskazanej podstawy zawieszenia, że organ zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd nie będzie możliwe wydanie decyzji. Organ wskazał nadto, iż z zagadnieniem prejudycjalnym z kolei mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ, bądź też sąd, o ile owo zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Organ argumentował przy tym, iż podstawą rozstrzygnięcia mogą być jedynie ostateczne decyzje. A zatem, przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdził, iż w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 rok została wydana i doręczona ostateczna decyzja umarzając postępowanie w przedmiocie tego podatku, która zgodnie z art. 212 O.p. jest wiążąca dla SKO w Ł., a toczące się przed NSA postępowanie kasacyjne nie stanowi zagadnienia wstępnego, bez którego wydanie decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej nie jest możliwe. Brak było, zatem w ocenie organu odwoławczego, podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Organ powołał również stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 148/09, który zapadł w tym samym stanie faktycznym i prawnym, w odniesieniu do tego samego pawilonu handlowego B. K., z tym, że za 2008 rok. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia NSA wyraził pogląd, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy zebrany w sprawie organy podatkowe ustaliły, iż skarżąca będąc jedynie najemcą nieruchomości gruntowej, należącej do A sp. z o.o. w T. jest posiadaczem zależnym gruntu i użytkownikiem przenośnego pawilonu handlowego. Skarżąca nie należy, zatem do żadnej z kategorii podatników podatku od nieruchomości wymienionych w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ta okoliczność przesądza o braku podmiotowości B. K. w podatku od nieruchomości, niezależnie od tego, do jakiej kategorii obiektów budowlanych jest zakwalifikowany wskazany pawilon handlowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie poprzez:
- - błędne zastosowanie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i stwierdzenie, ze w sprawie nie istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania, podczas, gdy nadal nie jest pewne, czy skarżąca musi uiszczać opłatę targową, gdyż nadal jest w toku postępowanie, w którym skarżąca wystąpiła o ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok i sprawa ta nie została dotychczas ostatecznie rozstrzygnięta, gdyż wyrokiem z [...] r. WSA w Ł. oddalił wprawdzie skargę skarżącej, to jednak wniesiona skutecznie skarga kasacyjna nie została jeszcze rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w W.. A dopiero prawomocne i ostateczne wyjaśnienie kwestii dotyczącej tego, czy skarżąca jest w ogóle zobowiązana do płacenia opłaty targowej, czy też jest podatnikiem podatku od nieruchomości, co uchylałoby obowiązek uiszczenia opłaty targowej;
- - art. 217 przez niewyjaśnienie przyczyn pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przytoczonej przez skarżącą okoliczności, iż w analogicznym stanie faktycznym sprawy i w stosunku do tej samej skarżącej SKO w Ł. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania uznając, iż zachodzą przesłanki zawarte w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., gdyż nie było możliwe stwierdzenie, ze decyzja organu I instancji określająca wysokość opłaty targowej jest zgodna z prawem, skoro nie została rozstrzygnięta ostatecznie sprawa ustalenia B. K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.;
- - art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 191 O.p. poprzez bezzasadne i całkowicie gołosłowne przyjęcie za organem I instancji, że skarżącej nie można uznać za podatnika podatku od nieruchomości od pawilonu handlowego oraz gruntu, na którym jest on posadowiony, bowiem jest ona jedynie posiadaczem zależnym gruntu należącego do spółki A, podczas, gdy w ocenie strony skarżącej powyższe rozważania nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a wyrok wydany przez NSA w sprawie o sygn. akt II FSK 148/09 dotyczy zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., a zobowiązanie podatkowe za dany rok ma charakter autonomiczny.
Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Ł. i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oraz zasądzenia kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w całości podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi postanowienie to nie narusza przepisów prawa.
W ocenie Sądu zasadnie zarówno organ I instancji – Burmistrz Miasta T., jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznały, że nie zachodzi podstawa zawieszenia postępowania w sprawie określenia wobec Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dane dni w okresie od 1 stycznia 2009 roku do 31 grudnia 2009 roku na podstawie art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Trafnie organ podnosi, że w dniu 27 maja 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok, w którym wyraził pogląd dotyczący kwestii objętej podnoszonym przez Skarżącą zagadnieniem wstępnym w odniesieniu do 2008 roku w sprawie dotyczącej właśnie B. K. (sygn.[...]). W sposób nie budzący wątpliwości z niniejszego wyroku można wywieźć konkluzję, iż Skarżąca nie należy do żadnej z kategorii podatników podatku od nieruchomości wymienionych w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, niezależnie od tego, czy w ogóle i ewentualnie do jakiej kategorii obiektów budowlanych zostałby zakwalifikowany sporny pawilon handlowy.
W tym stanie uznać należy, że o ile wcześniej można było rozważać istnienie zagadnienia wstępnego w rozumieniu cytowanego przepisu Ordynacji podatkowej, o tyle teraz owa kwestia prejudycjalna została rozstrzygnięta. Stąd też zasadne było zawieszenie postępowania we wcześniejszej sprawie (dotyczącej opłaty za 2008 rok).
Podkreślić w tym miejscu należy, że charakter zagadnienia wstępnego ma tylko takie zagadnienie, które ma charakter otwarty i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. wyrok NSA z 28 listopada 1997 r., I SA/Lu 1199/96, "Serwis Podatkowy" 1999, nr 7, s. 40, B. Dauter, [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2011, s. 841). W konsekwencji rozstrzygnięcie w zacytowanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] roku spornej kwestii spowodowało, że wskazana problematyczne zagadnienie, czy Skarżąca winna być podatnikiem podatku od nieruchomości czy też winna ciążyć na niej opłata targowa, nie ma już charakteru zagadnienia wstępnego, a więc nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania w oparciu o art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.