Uzasadnienie
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.u. Nr 153 poz. 1271 z 2002 roku) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Stosownie do art. 58 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(dz.u. Nr 153 poz. 1271)Sąd odrzuca skargę m.in. wówczas, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określona została m.in. w przepisie art. 3 cytowanej ustawy, według którego Sąd jest właściwy do orzekania w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt l akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła skargę przeciwko bliżej nieokreślonym decyzjom Administracji Nieruchomości w Ł., przeciwko Izbie Skarbowej oraz Ministerstwu Finansów. Przedmiotem skargi jest naliczanie najemcom komunalnych lokali mieszkalnych w budynkach zarządzanych przez administratorów budynków komunalnych "podwójnego" podatku VAT od opłat za dostawę mediów i świadczenie usług komunalnych. Z treści powyższej skargi wynika, iż nie mieści się ona w granicach właściwości sądu enumeratywnie określonych przez przepis art. 3 i art. 4 cytowanej ustawy.
W szczególności skarga nie dotyczy bowiem aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej co do przyznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyznacznikiem czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej jest to, żeby czynność lub akt upoważnionego organu miały na celu bezpośrednie wywołanie skutków o charakterze publicznoprawnym, a taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie.
Określenie wysokości opłat za korzystanie z lokali nie następuje w formie decyzji administracyjnej z art. 104 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. Nr 9, poz. 26 ze zm.) Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne nie obejmuje całokształtu tej działalności, ale jest ograniczona do rozstrzygania w sprawach skarg na konkretne akty organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Zauważyć też należy, że sprawy dotycząc wysokości opłat za korzystanie z lokali należą do właściwości sądu powszechnego. Podatnicy w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrolne czy sądowoadministracyjne, mogą zwrócić się do właściwego urzędu skarbowego w trybie art. l4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz.926) o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego.
Z powyższych przyczyn, z mocy art. 58 § l pkt l i 6 cytowanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odrzucić skargę.