Uzasadnienie
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 58 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) Sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określona została m.in. w przepisie art. 3 cytowanej ustawy, według którego Sąd jest właściwy do orzekania w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła skargę przeciwko Urzędowi Miasta Ł., decyzjom Administracji Nieruchomościami w Ł., przeciwko Izbie Skarbowej oraz Ministerstwu Finansów. Przedmiotem skargi jest naliczanie najemcom komunalnych lokali mieszkalnych w budynkach zarządzanych przez administratorów budynków komunalnych "podwójnego" podatku VAT od opłat za dostawę mediów i świadczenie usług komunalnych. Z treści powyższej skargi wynika, iż nie mieści się ona w granicach właściwości sądu enumeratywnie określonych w przepisie art. 3 i art. 4 cytowanej ustawy.
Skarga nie dotyczy zatem żadnego z wymienionych w art. 3 ustawy aktu ani czynności (bądź bezczynności) z zakresu administracji publicznej.
Ponadto zauważyć należy, że określenie wysokości opłat za korzystanie z lokali nie następuje w formie decyzji administracyjnej z art. 104 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne nie obejmuje całokształtu tej działalności, ale jest ograniczona do rozstrzygania w sprawach skarg na konkretne akty organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Zauważyć też należy, że sprawy dotycząc wysokości opłat za korzystanie z lokali należą do właściwości sądu powszechnego.
Z powyższych przyczyn, na mocy art. 58 § l pkt l i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odrzucić skargę.