Uzasadnienie
Sprawę, w której zostało wyrażone to stanowisko, rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny ze skargi "Food Service" spółka cywilna na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w przedmiocie wymiaru cła.
Stan faktyczny tej sprawy przedstawiał się następująco:
Decyzją z 29 marca 1999 r. dyrektor Urzędu Celnego w Ł. uznał zgłoszenie celne dokonane przez spółkę cywilną "Food Service" za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej towaru oraz określił wysokość długu celnego i pobrał opłatę manipulacyjną. W uzasadnieniu decyzji ustalono, że towar zgłoszony w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym ma zaniżoną wartość celną w stosunku do faktycznego stanu i rzeczywistej wartości towaru. Cena, wynikająca z umowy lub innego dowodu zakupu, winna odzwierciedlać rzeczywistą wartość towaru, albowiem wartość celna jest niezależna od tego, czy importer kupił towar za granicą po wyjątkowo niskiej cenie.
Odrzucenie wartości transakcyjnej uzasadnia ustalenie wartości celnej w sposób przewidziany w art. 25-29 Kodeksu celnego /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./. Na podstawie art. 25 Kodeksu celnego, za wartość celną przyjmuje się wartość transakcyjną identycznego towaru wprowadzonego na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towar, dla którego ustalana jest wartość celna. Biorąc pod uwagę materiał porównawczy w postaci dokumentów odprawy celnej towaru identycznego, którą dokonano w Urzędzie Celnym w P., organ celny ustalił cenę za towar identyczny.
W odwołaniu od decyzji organu celnego I instancji spółka "Food Service" podniosła, iż wartość towaru wykazana na fakturze była na poziomie ceny identycznego towaru sprowadzonego w zbliżonym czasie z tego samego kraju przez innego importera. Podana na fakturze jednostkowa wartość celna towaru jest wartością transakcyjną i jest ona zgodna z podpisanym wcześniej kontraktem. Strona złożyła również dowody z odpraw celnych innych podmiotów, które jej zdaniem potwierdzają cenę zadeklarowaną w toku odprawy celnej.
Prezes Głównego Urzędu Ceł, decyzją z 4 kwietnia 2000 r., zmienił decyzję organu celnego I instancji w części dotyczącej materialnej podstawy prawnej oraz wartości celnej i kwoty cła. Zmiana polegała na wyłączeniu z podstawy prawnej decyzji pomyłkowo wymienionego art. 29 par. 1 Kodeksu celnego, która dotyczy ustalania wartości celnej metodą "ostatniej szansy". Jednocześnie zaznaczył, iż materiał dowodowy przedstawiony przez stronę nie może zostać wykorzystany dla ustalenia wartości celnej, ponieważ dotyczy odpraw, które miały miejsce rok po kwestionowanej odprawie celnej i ceny w tym czasie uległy zmianie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka podniosła, iż inny importer sprowadził identyczny towar za niższą cenę i wprowadził go do magazynu celnego.
Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną, oddalił ją, przedstawiając następujące przyczyny tego rozstrzygnięcia:
Podstawową metodą ustalania wartości towarów jest ustalanie wartości transakcyjnej. Wartością transakcyjną jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny /art. 25 par. 5 Kodeksu celnego/.
Na podstawie art. 23 par. 7 Kodeksu celnego, wartość transakcyjna nie może zostać przyjęta za wartość celną, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. Wiarygodność dokumentów i informacji określających wartość transakcyjną nie ogranicza się do autentyczności /wiarygodność formalna/, ale obejmuje także ich wiarygodność materialną, która polega na wiarygodności wysokości ceny. Odrzucenie wartości transakcyjnej nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że ujawniona przez stronę cena była w rzeczywistości wyższa, a oznacza jedynie odmowę uwzględnienia wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła.
Ustalenie wartości celnej następuje wówczas w sposób przewidziany w kodeksie celnym, który w takiej sytuacji nakazuje w pierwszym rzędzie przyjąć wartość transakcyjną towarów identycznych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna /art. 25 Kodeksu celnego/.
Materiał dowodowy w postaci odpraw celnych, które w toku postępowania odwoławczego złożyła strona, nie może być wykorzystany dla ustalenia wartości celnej, albowiem, jak słusznie zauważył organ celny, przedstawione dokumenty dotyczą roku 2000, a odprawa celna miała miejsce rok wcześniej.
W skardze strona podniosła, iż inny importer sprowadził identyczny towar za niższą cenę i wprowadził kontener do magazynu celnego. Jednakże w toku postępowania strona nie zgłosiła żadnego dowodu z 1999 r., natomiast przedstawiła dowody dotyczące odpraw celnych, które miały miejsce w 2000 r.
Wskazanie w skardze na możliwości wykorzystania nowego dowodu nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W toku postępowania strona skarżąca nie została bowiem pozbawiona możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych, a sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy od nowa, gdyż sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem i orzeka na podstawie akt sprawy.
Możliwość przeprowadzania uzupełniającego dowodu ma na celu wyjaśnienie istotnych wątpliwości istniejących w ustalonym stanie faktycznym. Wątpliwości do stanu sprawy nie powstają, gdy nie naruszono w toku postępowania innych przepisów proceduralnych. Nowe dowody lub okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji i nie znane organowi, który wydał decyzję, mogą stanowić natomiast ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania.