Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 72 par.1 pkt 1 i art. 78 Ordynacji podatkowej oraz art. 14a ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) Urząd Skarbowy Ł.-Ś. odmówił Spółce z o.o. "A", będącą zakładem pracy chronionej, wypłaty odsetek od zwrotu wpłaconej nadwyżki podatku należnego nad naliczonym za miesiąc grudzień 2001 r. Podstawa decyzji były następujące ustalenia i wnioski:
W dniu 28 stycznia 2002 r. w/w Spółka złożyła do organu podatkowego wniosek o dokonania zwrotu wpłaconej kwoty zobowiązania w podatku VAT za miesiąc grudzień 2001 r. w kwocie 127.391,00 zł. Urząd Skarbowy odmówił dokonania zwrotu podatku uznając, iż na dzień złożenia wniosku podatnik zalegał z zapłatą podatku dochodowego od osób fizycznych. Izba Skarbowa w Ł. uchyliła w całości powyższą decyzję i umorzyła postępowania w sprawie nie podzielając wniosku organu I instancji o istnieniu powyższej zaległości, w związku z czym Urząd Skarbowy w dniu 13 stycznia 2003 r. zwrócił podatnikowi wpłacony podatek VAT za grudzień 2001 r. wraz z odsetkami odpowiadającymi opłacie prolongacyjnej. Pismem z dnia 23 maja 2003 r. Urząd Skarbowy poinformował Spółkę o braku podstaw do wypłaty odsetek od kwoty zwróconego podatku VAT oraz o potrąceniu mylnie przekazanej przez Urząd kwoty odsetek w wysokości 12.785,30 zł. W dniu 17 czerwca 2003 r. Spółka "A" zwróciła się z wnioskiem o zwrot 100% odsetek od zwróconego nie we właściwym terminie zapłaconego przez nią podatku VAT za grudzień 2001 r.
Podatnikowi nie należą się odsetki od kwoty podatku VAT zwróconej po upływie terminu określonego w art. 14a ust. 6 ustawy o podatku VAT, gdyż nie wynika to ani z tego przepisu, ani z innego przepisu ustawy o VAT, ani z przepisów Ordynacji podatkowej. Jeżeli intencją ustawodawcy byłoby oprocentowanie podatku VAT w takiej sytuacji, to wyraźnie by o tym postanowił, podobnie jak w art. 21 ust. 6 ustawy o podatku VAT.
W odwołaniu od tej decyzji Spółka stwierdziła, iż kwota zwróconego jej podatku VAT powinna podlegać oprocentowaniu przewidzianemu dla oprocentowania nadpłat zgodnie z przepisami rozdziału 9 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając zaprezentowane w niej argumenty i podkreślił, iż przepisy rozdziału 9 Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania do rozpatrywanej sytuacji, gdyż dotyczą one nadpłat. Nadpłatą jest zaś kwota nadpłaconego lub nienależnie wpłaconego podatku. Kwota podatku VAT za grudzień 2001 r. była należna i została wpłacona w prawidłowej wysokości.
W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, podatnik zarzucił naruszenie art. 72 par.1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez błędną interpretację i w rezultacie przyjęcie, iż nie stanowi nadpłaty podatek nie zwrócony w terminie określonym w art. 14a ust. 6 ustawy o podatku VAT oraz naruszenie art. 233 par.1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez błędne zastosowanie. Według skarżącego kwota podatku VAT zapłacona za grudzień 2001 r. była istotnie podatkiem zapłaconym należnie i we właściwej wysokości, jednakże w pierwszym dniu po upływie terminu określonego w art. 14a ust.6 ustawy o podatku VAT organ podatkowy pozostawał w opóźnieniu w zapłacie co spowodowało, iż od tej chwili kwota wpłacona przez skarżącego była podatkiem nienależnym i w konsekwencji stanowiła nadpłatę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko.
Sąd zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Organ podatkowy nie naruszył wskazanych w niej przepisów prawa podatkowego. Błędny jest pogląd wyrażony w skardze, iż wpłacona przez podatnika podatku VAT prowadzącego zakład pracy chronionej kwota podatku od towarów i usług nie zwrócona przez urząd skarbowy w terminie określonym w art. 14a ust. 6 ustawy o podatku VAT staje się nadpłatą. Organ podatkowy dokonał prawidłowej interpretacji art. 72 par.1 pkt 1 Ordynacji podatkowej definiującego nadpłaty. Z przepisu tego wynika, iż za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Do powstania nadpłaty dochodzi zatem wtedy, gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązujących przepisów nie powinno mieć miejsca albo też jest ono wyższe niż powinno wynikać z obowiązującego prawa. Poza sporem jest to, że Spółka zapłaciła za miesiąc grudzień 2001 r. podatek VAT we właściwej wysokości, który sama zadeklarowała.
Wobec tego nie może być mowy o jakiejkolwiek nadpłacie w zakresie tego podatku. Podatnicy podatku VAT prowadzący zakłady pracy chronionej zostali uprzywilejowani w ten sposób, iż przyznano im prawo do otrzymania zwrotu całości lub części kwoty wpłaconego do urzędu skarbowego podatku VAT (według stanu prawnego obowiązującego w 2001 r.). Jednakże zwrot wpłaconego podatku VAT dokonywany na podstawie art. 14a ust.1 i 6 ustawy o podatku VAT nie jest dokonywany dlatego, że podatek nie był należny lub został zapłacony w kwocie wyższej od należnej lecz jako realizacja przyznanych określonej wyżej grupie podatników preferencji. Powstanie obowiązku zwrotu podatnikowi zapłaconego podatku nie oznacza, że podatek ten automatycznie staje się nadpłatą w części podlegającej zwrotowi. Skoro kwota podatku, o której mowa w art. 14a ust. 6 ustawy o podatku VAT nie jest nadpłatą, to organ podatkowy nie miał podstawy do jej oprocentowania.
Zasadnie też stwierdził, że z innych przepisów Ordynacji podatkowe (poza regulacjami dotyczącymi nadpłat) ani z przepisów ustawy o podatku VAT nie wynika możliwość oprocentowania zwracanej podatnikowi na podstawie art. 14a ust.1 i 6 z opóźnieniem kwoty podatku.
Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).