Uzasadnienie
W dniu 19 stycznia 2015 r. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok.
Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia podnosząc, że w dniu 30 grudnia 2014 r. uległ kontuzji i nie mógł wykonywać żadnej pracy, wobec czego niedotrzymanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z przyczyn niezależnych od niego i bez jego winy. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie potwierdzające, że od 30 grudnia 2014 r. do 10 stycznia 2015 r. był niezdolny do pracy z powodu choroby. Wskazał przy tym, że nie mógł wyręczyć się inną osobą. Zauważył ponadto, że kwestionowana decyzja została mu doręczona w dniu 3 grudnia 2014 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 2 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.;), dalej: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00). Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Zezwala natomiast na przyjęcie za wiarygodne istnienie faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie bardziej lub mniej udokumentowanych twierdzeń strony. W orzecznictwie sądowym do okoliczności, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu konsekwentnie zalicza się nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2001 r., I SA/Wr 676/99).
W niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnił tak rozumiany brak winy w uchybieniu terminu. Niekwestionowaną okolicznością jest bowiem, że zachorował przed upływem terminu do wniesienia skargi. Fakt ten w wystarczającym stopniu potwierdza złożone przez niego zaświadczenie lekarskie. W stanie faktycznym sprawy nie ma też danych, które pozwalałyby przyjąć, że przy wnoszeniu skargi mógł bez przeszkód posłużyć się inną osobą.
Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd w oparciu o art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
AKE