Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania spółki z o.o. "A" w Ł. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dn. [...] nr [...] którą z powołaniem się na przepisy art. 207 ustawy z dn. 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ oraz art. 14a ust.1 i ust.7 pkt 1 ustawy z dn.8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ odmówiono spółce, mającej status zakładu pracy chronionej dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2002r. w kwocie 164.410 zł.
W motywach wydanych decyzji organy orzekające obu instancji powołały się na ustalony w sprawie niekwestionowany przez stronę stan faktyczny, zgodnie z którym spółka w miesiącu lutym 2002r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała m.in. sprzedaży samochodów osobowych, użytkowanych krócej niż 6 miesięcy. Organy orzekające powołując się na uregulowanie zawarte w art. 14a ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdziły, że spółce nie przysługuje prawo do zwrotu podatku z uwagi na sprzedaż powyższych samochodów, będących wyrobami akcyzowymi, wymienionymi w poz.5 załącznika nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług. Organ drugiej instancji w ustosunkowaniu się do podniesionych w odwołaniu zarzutów strony powołujących się, iż podatkiem akcyzowym objęta jest jedynie sprzedaż samochodów osobowych, przed ich pierwszą rejestracją na terenie Rzeczypospolitej Polskiej /co nie dotyczyło samochodów sprzedawanych przez spółkę / stwierdził, że samochody osobowe są wyrobami akcyzowymi z mocy samego prawa, w związku z czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy prowadzona sprzedaż przedmiotowych samochodów była objęta obowiązkiem podatkowym z tytułu podatku akcyzowego, czy też nie.
W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze spółka "A" wnosząc o stwierdzenie nieważności lub uchylenie w całości decyzji Izby Skarbowej w Ł. powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dn.25.06.2002r. sygn. akt K 45/01, którym została orzeczona niekonstytucyjność m,in. art.1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dn.20.11.1999r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim zmienia zasady wyliczania kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz zakładu pracy chronionej, przed upływem 3-letniego okresu, przewidzianego w art. 30 ust.1 zdanie drugie ustawy z dn.27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Ponadto strona skarżąca powtórzyła swój wcześniejszy zarzut i pogląd, iż powołany przez organy podatkowe przepis art.14a ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie może mieć zastosowania w rozpatrywanym przypadku, albowiem przedmiotem sprzedaży przez spółkę w miesiącu lutym 2002r. były wyłącznie samochody osobowe używane, uprzednio zarejestrowane na terytorium RP.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. wnosząc o jej oddalenie podtrzymała w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu się do powołanego w skardze wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dn.25.06.2002r. sygn. akt K 45/01 organ stwierdził, że skutkiem tego orzeczenia nie jest utrata mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów, ale obowiązek ustanowienia regulacji prawnych zapewniających ochronę praw nabytych prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych, zatrudnionych w ich zakładach.
Według organu wymienione orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarżąca spółka nie wykazała, że podjęła realizację jakichkolwiek długookresowych przedsięwzięć na rzecz zatrudnionych w jej zakładzie osób niepełnosprawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;
Na wstępie należy zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została złożona do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia nie zostało zakończone postępowanie w tej sprawie, a zatem zgodnie z art.97 par.1 i art. 85 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ oraz art. 13 par.2 ustawy z dn. 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów wymienionej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Według oceny Sad orzekającego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie budzi istotnych wątpliwości i jest on między stronami postępowania niesporny. Zgodnie z nim skarżąca spółka, mająca w 2002r. status zakładu pracy chronionej, w miesiącu lutym 2002r., za który wystąpiła o zwrot podatku od towarów i usług dokonała również sprzedaży samochodów osobowych, użytkowanych w kraju krócej niż 6 miesięcy.
W myśl art. 14 ust.1 ustawy z dn.8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ prowadzący zakład pracy chronionej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust.2-6. Natomiast zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 14 ust.7 pkt 1 cyt. ustawy przepisów art.14a ust. 1-6 nie stosuje się do podatników podatku akcyzowego oraz innych podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku nr 6 w poz.8, 9, 11 i 20. Pełny wykaz wyrobów akcyzowych został zawarty w załączniku nr 6 do cyt. ustawy o podatku od towarów i usług i zgodnie z poz. 5 tego załącznika samochody osobowe zostały zaliczone do wyrobów akcyzowych.
Należy zauważyć, że wymieniona poz.5 załącznika, nie mieści się w wyjątkach przewidzianych w art.14a ust.7 pkt 1 omawianej ustawy. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy sprzedawane przez skarżącą spółkę w miesiącu lutym 2002r. samochody osobowe należały do wyrobów akcyzowych, o których mowa w art.14a ust.7 pkt 1 ustawy.
Należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że sprzedawane przez spółkę samochody osobowe stanowiły wyroby akcyzowe, w związku z czym w miesiącu lutym 2002r. spółka nie mogła korzystać z prawa do zwrotu podatku od towarów i usług, przewidzianego w art. 14a ust. 1 cyt. ustawy. W szczególności nie można uznać zasadności argumentacji spółki powołującej się w toku postępowania podatkowego na okoliczność, iż sprzedawane przez nią samochody, użytkowane krócej niż 6 miesięcy były uprzednio zarejestrowane na terenie Polski, w związku z czym ich sprzedaż była zwolniona od podatku akcyzowego. Na podstawie analizy treści art. 14a ust.7 pkt 1 cyt. ustawy należy uznać, że okoliczność zwolnienia sprzedaży samochodów osobowych od obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego nie może mieć istotnego znaczenia dla kwestii zastosowania powyższego przepisu odnośnie podatników sprzedających wyroby akcyzowe.
Fakt zwolnienia w określonych warunkach sprzedaży wyrobów akcyzowych od obowiązku podatkowego w zakresie tego podatku nie powoduje uznania, iż nie jest to sprzedaż wyrobów akcyzowych. Wniosek taki wynika dość wyraźnie np. z treści obowiązującego w 2002r. przepisu par. 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dn.19.12.2001r. w sprawie podatku akcyzowego / Dz.U. nr 148, poz.1655/, zgodnie z którym podatnicy podatku akcyzowego zwolnieni z obowiązku podatkowego w tym podatku, nadal są określani jako sprzedawcy wyrobów akcyzowych.
Na uwzględnienie nie zasługuje również powołanie się w skardze na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dn.25.06.2002r. sygn. akt K. 45/01, w którym uznano jedynie za niezgodny z Konstytucją RP brak w ustawie o podatku od towarów i usług, po dn.01.01.2002r. przepisów przejściowych, niezbędnych do zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz zatrudnionych w ich zakładach osób niepełnosprawnych. Skutkiem tego orzeczenia - stwierdzającego niekonstytucyjność szeregu wskazanych w nim przepisów, m.in. w zakresie wprowadzonych zmian zasad wyliczania kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz prowadzących zakłady pracy chronionej - było wprowadzenie obowiązku ustanowienia regulacji prawnych niezbędnych dla zachowania praw nabytych.
Należy stwierdzić, iż powyższe orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego generalnie dotyczy jedynie prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz zatrudnionych osób niepełnosprawnych, która to sytuacja nie wystąpiła w skarżącej spółce.
Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżone decyzje organów podatkowych nie naruszają prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 wymienionej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.