Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 października 1997 r. Drugi Urząd Skarbowy Ł.-B. określił spółce cywilnej "D." należącej do D. K., R. K. oraz K. R. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 1997 r. w rozbiciu na poszczególne miesiące w łącznej kwocie 168.432 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 44.931 zł.
Na skutek odwołania wniesionego przez podatników Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia 22 grudnia 1997 r. (...) uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 44.931 zł i ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 44.928 zł. W pozostałej części utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że spółka rozpoczęła działalność gospodarczą w 1996 r. i na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wybrała zwolnienie od opodatkowania podatkiem VAT.
Od 1 stycznia 1997 r. strona korzystała ze zwolnienia podmiotowego określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
Dniu 13 stycznia 1997 r. sprzedaż towarów u podatnika przekroczyła kwotę 80.000 zł. Z tym momentem z mocy prawa powstał dla strony skarżącej obowiązek podatkowy w podatku VAT, a opodatkowaniu podlegała kwota nadwyżki ponad wskazaną wyżej kwotę. Jednocześnie przed wykonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu tj. przed 13 stycznia 1997 r. Spółka winna złożyć w Urzędzie Skarbowym zgłoszenie rejestracyjne VAT-R, czego nie uczyniła. Skarżąca firma nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, ale mimo tego pobierała faktury VAT oraz dokonywała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w składanych za ten okres deklaracjach VAT-7.
Organy skarbowe uznały, że podatnik nie uprawdopodobnił faktu złożenia zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R w dniu 13 stycznia 1997 r. Przedstawiony w toku postępowania dowód nadania (...) z dnia 30 stycznia 1997 r. posiada adnotację, że dotyczy deklaracji PIT-11. Faktycznie zgłoszenia rejestracyjnego strona dokonała dopiero w dniu 13 czerwca 1997 r. Z tego względu spółka nie nabyła w okresie od 13 stycznia do 13 czerwca 1997 r. prawa do obniżania podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Winna zatem zapłacić podatek VAT w całości tak, jak wynika to z dokumentów sprzedaży wraz z dodatkowym zobowiązaniem podatkowym stanowiącym 30 procent kwoty zaniżenia.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka "D." wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w Ł. zarzucając jej naruszenie przepisów art. 122 i art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja Podatkowa. W szczególności strona podniosła fakt nie wyjaśnienia okoliczności związanych z przekazaniem do Urzędu Skarbowego dokumentu VAT-R. Kwestię tą mogłaby wyjaśnić skarżąca D. K., która czasowo przebywa za granicą, a wniosek o wstrzymanie postępowania do chwili jej powrotu nie został uwzględniony. Ponadto zachowanie organu I instancji, który przyjmował od podatników deklaracje miesięczne wskazuje, że wszelkie wymogi formalne zostały spełnione.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. wniosła o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez podatników organy skarbowe podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zapoznały się bowiem z dokumentami będącymi w dyspozycji urzędu skarbowego oraz przedłożonymi przez spółkę, a także odebrały oświadczenia od obecnych w kraju wspólników firmy. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż przesłuchanie skarżącej D. K. miałoby zasadniczy wpływ na treść decyzji. W toku całego postępowania administracyjnego strona skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem faktu dokonania czynności, do których była zobowiązana w świetle przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/.
Jest bezsporne, że Spółka "D." w 1996 roku dokonała wyboru zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 14 ust. 6 powołanej wyżej ustawy. W dniu 12 listopada 1996 r. złożyła zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2 oraz oświadczenie o wyborze zwolnienia na druku VAT-6. Z tego względu w 1997 roku korzystała ze zwolnienia podmiotowego przewidzianego w art. 14 ust. 1 ustawy o VAT. Zwolnienie to było ograniczone czasowo i obowiązywało do momentu przekroczenia wartości sprzedaży towarów w kwocie 80.000 zł. Granicę tą strona skarżąca osiągnęła już w dniu 13 stycznia 1997 r. Wtedy też, zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 analizowanej ustawy zobowiązana była do złożenia przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku VAT na druku VAT-R. W toku postępowania podatnicy nie udowodnili faktu złożenia zgłoszenia rejestracyjnego w wymaganym terminie. Gołosłowne okazały się także zapewnienia, że dokument ten przesłano pocztą w terminie późniejszym. Załączony do akt dowód nadania przesyłki poleconej z dnia 30 stycznia 1997 r. (...) dotyczył, co wynika z adnotacji wysyłającego deklaracji PIT-11. Nie było to zatem zgłoszenie rejestracyjne VAT-R przewidziane w ustawie. Ten dokument strona skarżąca złożyła dopiero w dniu 13 czerwca 1997 r. W toku ca/ego postępowania administracyjnego, a także już po wydaniu decyzji ostatecznej i po powrocie do kraju skarżącej D. K. omawiany dowód nie został złożony, ani też strona nie sygnalizowała, że znajduje się w jego posiadaniu. Z tego względu należy uznać, że organy skarbowe zasadnie przyjęły, że spółka dokonała zgłoszenia rejestracyjnego dla potrzeb podatku VAT dopiero w dniu 13 czerwca 1997 r. Przed tą datą nie była zatem uprawniona do pobierania i wystawiania faktur VAT zgodnie z treścią przepisów par. 36 i par. 37 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 21 grudnia 1995 r. /Dz.U. nr 154 poz. 797/. Mimo tego w okresie od 2 stycznia 1997 r. do 13 czerwca 1997 r. strona skarżąca wystawiała i pobierała faktury VAT, a także składała deklaracje VAT-7 obniżające podatek należny o podatek naliczony.
Z tego względu, zgodnie z brzmieniem art. 33 ust 1 zobowiązana była do zapłaty całego podatku VAT wykazanego w dokumentach sprzedaży.
Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia zasad procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.