Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] r. w sprawie określenia Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w P. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 1.587 zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że spółka z dniem 09.12.2013 r. stała się właścicielem działki nr 104/5 położonej w gminie W., obręb L., o pow. 0,1085 ha oznaczonej symbolem Bi – inne tereny zabudowane; na działce znajduje się budynek o nr ewidencyjnym 98 (funkcji – pozostały niemieszkalny) o pow. zabudowy 84 m2 (1,5 kondygnacji nad ziemią).
Będąc właścicielem nieruchomości spółka miała obowiązek złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2015 oraz zapłaty należnego podatku. Ponieważ nie wykonała powyższych obowiązków do 31.01.2015 r. organ podatkowy pierwszej instancji wezwał spółkę do złożenia deklaracji, a następnie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (postanowienie z dnia [...] r.).
W toku postępowania Spółka wyjaśniła, że funkcja posiadanego budynku jest inna niż to wynika z ewidencji budynków - jest to budynek mieszkalny, a nie jak wynika z ewidencji – inny. W dniu 30.04.2015 r. pełnomocnik Spółki przedłożył kopię dokumentacji z dnia 22.05.2014 r. złożonej do Starosty [...] dotyczącej zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny.
Burmistrz W. wyjaśnił, że zaświadczenie stanowiące podstawę dokonanych zmian danych ewidencyjnych w postaci zmiany funkcji budynku (nr zmiany [...] z dnia 07.08.2015 r.) zostało przekazane za jego pośrednictwem pismem z dnia 05.08.2015 r. do Starostwa Powiatowego w P. Stwierdził, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 849 z późn. zm.) dla opodatkowania najwyższą stawką podatkową w podatku od nieruchomości przedmiotowych gruntów i budynków wymagane jest tylko to, aby nieruchomości były w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zgodnie z tą zasadą za okres od 01.01.2015 r. - 31.07.2015 r. opodatkował grunty "Bi" o pow. 1.085 m2 i budynki "inne" o pow. użytkowej 96,20 m2) jako związane z działalnością gospodarczą, natomiast po wprowadzeniu zmiany w dniu 06.07.2015 r. dotyczącej zmiany funkcji budynku z letniskowego na mieszkalny, grunty zostały opodatkowane wg stawek dla gruntów pozostałych, a budynek wg stawki przewidzianej dla budynku mieszkalnego.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wobec treści art. 21 ustawy z dnia 15.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji nieruchomości (zmiany funkcji budynku), lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.
Z tego względu nie podzielił stanowiska Spółki o potrzebie przeprowadzenia oględzin spornego budynku.
Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji zarzucając naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, iż na ww. nieruchomości była prowadzona działalność gospodarcza lub też mogła być na takie cele wykorzystana;
2) art. 7 Kpa poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy w kontekście unormowań art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w szczególności pominięcie dowodu z oględzin ww. nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie uwzględniło odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
Uzasadniając własne rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest opodatkowanie w okresie od 1 stycznia do 31 lipca 2015 r. zarówno budynku, jak i gruntu wg najwyższych stawek, tj. związanych z działalnością gospodarczą.
Podkreślił, że według zapisów w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...], na dzień 01.01.2015 r. grunt został sklasyfikowany jako Bi - inne tereny zabudowane a budynek jako pozostałe budynki niemieszkalne, natomiast organy podatkowe ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
W przedmiotowej sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków zostały wprowadzone na podstawie zawiadomienia o zmianie z dnia 07.08.2015 r., na podstawie wniosku z dnia 06.07.2015 r. Zatem aktualizacja ewidencji gruntów i budynków odnośnie oznaczenia gruntów i budynków nie może działać z mocą wsteczną (wpływać na opodatkowanie nieruchomości przed zmianą). Posiadanie zaś przez przedsiębiorcę gruntów pozostałych oraz budynków niemieszkalnych oznacza ich opodatkowanie wg najwyższych stawek podatku od nieruchomości, tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W skardze na decyzję organu odwoławczego spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, iż na w.w nieruchomości była prowadzona działalność gospodarcza lub też mogła być na takie cele wykorzystana, 2) art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy w kontekście unormowań art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w szczególności zaś pominięcie dowodu z oględzin w/w nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisk i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Strona skarżąca zarzuca organom podatkowym naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 7 K.p.a., zaś uzasadnienie skargi sprowadza się w istocie do zarzutu, że organ odwoławczy zaaprobował "...niezwykle formalistyczną ocenę stanu faktycznego, ustalonego zresztą w podobnie formalistyczny sposób. Burmistrz Wolborza kierował się bowiem wyłącznie stanem, ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków,...", a nie stanem rzeczywistym. Innymi słowy autor skargi domaga się by organy podatkowe zignorowały, wynikający z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) obowiązek posłużenia się przy wymiarze podatku danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.
Tymczasem treść przywołanego przepisu jest jednoznaczna. Wynika z niego, że podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. prawidłowo wyjaśniło, że organy podatkowe ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym.
Sąd podzielił również stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym aktualizacja ewidencji gruntów i budynków odnośnie oznaczenia gruntów i budynków nie może działać z mocą wsteczną (wpływać na opodatkowanie nieruchomości przed zmianą).
Wobec związania organów podatkowych treścią ewidencji gruntów i budynków wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z oględzin budynku, był niezasadny. Niezależnie bowiem od faktycznego sposobu wykorzystania budynku, organy podatkowe byłyby zobligowane przyjąć dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości dane zawarte w ewidencji.
Z tych samych względów organy podatkowe nie mogły badać, oceniać i uwzględnić ewentualnych nieprawidłowości w postępowaniu dotyczącym zmiany danych zawartych w ewidencji.
W przedmiotowej sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków zostały wprowadzone na podstawie zawiadomienia o zmianie z dnia 07.08.2015 r., którego podstawą był wniosek z dnia 06.07.2015 r.
W konsekwencji opodatkowanie, należącego do skarżącej spółki gruntu i budynku za okres od 01.01.2015 r. do 31.07.2015 r. według stawek właściwych dla działalności gospodarczej, natomiast za okres od 01.08.2015 r. do 31.12.2015 r. według stawek dla gruntów pozostałych, a budynek wg stawki dla budynku mieszkalnego, należy uznać za zgodne z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i art. 5 u.p.o.l.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy wyjaśnił, że przywołany przepis nie ma zastosowania w postępowaniu podatkowym. Sąd nie stwierdził, aby organy podatkowe naruszyły przepisów postępowania podatkowego wynikających z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.
J.Z.