Uzasadnienie
Podjętą z upoważnienia Burmistrza Miasta Ł. decyzją z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy m.in. art. 21 par.1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm./, powołanych ogólnie przepisów ustawy z dn.12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz. U. z 2002r. nr 9, poz.84 ze zm./, ustawy z dn.15.11.1984r. o podatku rolnym / t.j. Dz.U. z 1993r. nr 94, poz. 431 ze zm./, ustawy z dn.30.10.2002r. o podatku leśnym /Dz.U. nr 200, poz.1682/, a także uchwały Rady Miejskiej w Łasku z dn.04.12.2003r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości ustalono dla L.O. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2003 w kwocie 236,70 zł z tytułu użytkowania zabudowanej nieruchomości rolnej o powierzchni ogólnej 1,6104 ha. W uzasadnieniu decyzji została wskazana wielkość poszczególnych działek gruntów wraz z podaniem ich powierzchni przeliczeniowej i powierzchnia budynków oraz podniesiono, że powierzchnię gruntów do wymiaru podatków rolnego i leśnego przyjęto na podstawie ewidencji gruntów, a powierzchnię budynków przyjęto na podstawie informacji i danych z ewidencji gruntów i budynków.
Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że prowadzone postępowanie podatkowe w powyższej sprawie było w wcześniejszym okresie zawieszone do czasu sprawdzenia klasyfikacji gruntów przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w Ł. w związku z wnioskiem L.O. i zostało podjęte po dokonaniu pewnej zmiany klasyfikacji gruntów.
W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu z dn.20.11.2003r. L.O. stwierdził, że organ orzekający przyjął błędną klasyfikacje gruntów oraz ich powierzchnię. Strona podniosła w szczególności, że do wymiaru zostały pominięte niektóre działki jego gospodarstwa rolnego, które prowadzi jak podał 56 lat. Z treści odwołania wynika, że podatnik nie kwestionuje wymiaru podatku od nieruchomości, naliczonego od budynków, znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż nie narusza ona prawa. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów, która stosownie do art.21 ustawy z dn.17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2000r. nr100, poz.1086 ze zm./ stanowi podstawę wymiaru podatków i świadczeń, L.O. jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w Ł. o ogólnej powierzchni 1.6104 ha. Z informacji podatkowych złożonych przez L.O. oraz zamieszkałą również na przedmiotowej nieruchomości inną współwłaścicielkę A.J. wynika, że na nieruchomości znajdują się dwa budynki mieszkalne o ogólnej powierzchni 137 m2 oraz budynek gospodarczy o powierzchni 23 m2.
Mając na uwadze powyższy stan sprawy organ odwoławczy uznał, że zobowiązanie pieniężne za 2003r. zostało ustalone w sposób prawidłowy, a rozpatrzenie podniesionych przez stronę zarzutów odnośnie danych z ewidencji gruntu /w zakresie klasyfikacji i powierzchni działek/ nie należy do właściwości organów podatkowych. Stwierdzono również, że nakaz zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego został prawidłowo doręczony L.O., który prowadzi przedmiotowe gospodarstwo rolne.
W skardze z dn.10.03.2004r., zaadresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi L.O. stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została wydana z "jawnym naruszeniem prawa finansowego, prawa materialnego", jednakże bez wskazania konkretnych przepisów naruszonego prawa. Skarżący zarzucił także, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło zaocznie, bez wezwania go na posiedzenie Kolegium, co jego zdaniem "w ewidentny sposób narusza prawa Konstytucji." Ponadto stwierdził, że wydane decyzje organów podatkowych zawierają błędne zakwalifikowanie niektórych działek do gruntów rolnych odpowiedniej klasy oraz zostały w nich pominięte niektóre działki, gdyż jego "historyczne gospodarstwo rolne" zajmuje powierzchnię 2,13 ha.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, że rozpatrzenie odwołania nastąpiło wyłącznie w oparciu o materiał zgromadzony przez organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;
Na wstępie w związku z błędnym zaadresowaniem skargi należy skarżącemu wyjaśnić, iż zgodnie z dokonaną reformą sądownictwa administracyjnego / por. ustawę z dn.25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153,poz.1269, ustawę z dn. 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, poz.1270 oraz ustawę z dn.30.08.2002r. Prawo Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./, od dnia 1 stycznia 2004r. sądami administracyjnymi pierwszej instancji właściwymi do rozpatrzenia skargi na akty lub określone czynności organów administracji publicznej są wojewódzkie sądy administracyjne. Zresztą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało zawarte prawidłowe pouczenie dla strony o trybie i terminie jej zaskarżenia.
Ponadto należy również nadmienić, iż przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia Sądu może być wyłącznie kwestia legalności, tj. zgodności z prawem decyzji organów podatkowych wydanych w zakresie ustalenia dla skarżącego wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2003, natomiast inne okoliczności i zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły być rozpatrywane przez Sąd w niniejszej sprawie.
Na podstawie analizy i oceny przedstawionego materiału dowodowego należy uznać, że skarga L.O. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest dostatecznych podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa.
Z uzasadnień decyzji organów podatkowych, a w szczególności uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji wynika, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2003 został dokonany na podstawie danych wynikających z aktualnej ewidencji gruntów i budynków, obejmującej opodatkowaną nieruchomość. Z ewidencji gruntów wynika, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w Ł. o ogólnej powierzchni 1.6104 ha, w skład której wchodzą wymienione w decyzjach organów podatkowych działki gruntów ornych, leśnych i łąki. Na nieruchomości znajdują się także dwa budynki mieszkalne /jeden zajmowany przez skarżącego, a drugi przez współwłaścicielkę – A.J./ o powierzchni ogólnej 137 m2 oraz budynek gospodarczy o powierzchni 23 m2.
Z treści pism skarżącego wynika, że kwestionuje on prawidłowość decyzji organów podatkowych jedynie w części dotyczącej dokonanego mu wymiaru podatku z gruntów rolnych, przy czym podnoszone przez niego zarzuty dotyczą kwestii związanych z wielkością poszczególnych działek gruntów oraz ich zakwalifikowaniem do odpowiednich klas. W zakresie powyższych zarzutów należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż tego rodzaju kwestie, związane z regulacją stanów prawnych nieruchomości /ustalanie ich powierzchni, klasyfikacja użytków rolnych i klas gleboznawczych gruntów oraz osób władających nieruchomościami/ nie należą do właściwości organów podatkowych. Z akt sprawy wynika, że z udziałem skarżącego były prowadzone przez Starostę Powiatowego w [...] i Wojewódzkie Biuro Geodezji w Ł. odrębne sprawy dotyczące gleboznawczej klasyfikacji posiadanych przez niego gruntów rolnych.
Należy również podzielić stanowisko Kolegium Odwoławczego, iż stosownie do art. 21 ustawy z dn.17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /t.j. Dz.U. z 2000r. nr 100, poz. 1086 ze zm./ podstawą wymiaru podatków i innych świadczeń stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i tego rodzaju dane zostały przyjęte przez organy podatkowe do ustalenia w zaskarżonej decyzji wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2003.
Należy także stwierdzić, iż zgodnie z przepisami art.6c ust.1 i 2 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala się w jednej decyzji, którą wystawia się na osobę prowadzącą dane gospodarstwo rolne.
Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nie narusza prawa należało na podstawie art. 151 wymienionej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec, jak w sentencji.