Uzasadnienie
W dniu 15 lutego 2013 roku M. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającą mu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 roku.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.500 zł podatnik złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie bowiem nie jest zdolny do ich poniesienia. Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz dodatkowych dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że M. K. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest jego wynagrodzenie za prace w wysokości 1.600 zł brutto, w październiku 2012 roku zawiesił bowiem prowadzoną dotychczas działalność gospodarczą. Działalność ta w ubiegłych latach przynosiła wnioskodawcy znaczne dochody jego dochód z tego tytułu za rok 2010 wyniósł ok. 70.000 zł zaś za rok 2011 ok 152.000 zł. Skarżący nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje w mieszkaniu należącym do jego siostry, nie ponosząc z tego tytułu żadnych opłat.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest częściowo zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dołączonych do niego dokumentów wynika, że M. K. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jego wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.600 zł brutto, nie ma nikogo na utrzymaniu. Wnioskodawca od października 2012 roku zawiesił prowadzoną uprzednio dochodową działalność gospodarczą. Skarżący zamieszkuje w mieszkaniu należącym do jego siostry, nie ponosząc z tego tytułu opłat nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (1.500 zł) oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 500 zł. Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych na tym etapie postępowania uznać należy za niezasadny.
Partycypacja w kosztach postępowania jest bowiem obowiązkiem strony nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania dla siebie, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Przeprowadzone postępowanie wskazuje, że sytuacja materialna skarżącego ulega zmianom, jednak zatrudnienie w rodzinnej firmie stanowi stałe źródło dochodów wnioskodawcy pozwalające mu na częściową partycypację w kosztach postępowania. Skarżący jest osobą młodą z sukcesem prowadzącą indywidualną działalność gospodarczą, a więc potencjalnie zdolną do uzyskiwania dochodów na dotychczasowym poziomie, które mogą w przyszłości stanowić dodatkowe źródło pokrycia ewentualnych dalszych kosztów postępowania, których wysokość będzie już niższa.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
AK.