Uzasadnienie
W dniu 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ogłosił wyrok, w którym, po pierwsze oddalił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., po drugie zaś przyznał radcy prawnemu wynagrodzenie w kwocie 2400 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej stronie skarżącej z urzędu.
Postanowieniem z 5 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy cofnął prawo mocy przyznane skarżącemu w zakresie całkowitym.
Pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa radcowskiego (pełnomocnika z urzędu) oświadczając, że koszty te nie zostały w całości ani w części zapłacone według norm przepisanych.
Postanowieniem z 14 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie referendarza. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi w 29 września 2016 r.
Pismem z 29 września 2016 r. radca prawny A. G. wniósł o uzupełnienie postanowienia sądu, podnosząc, że sąd nie rozstrzygnął o przyznaniu kosztów zastępstwa radcowskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Żądanie pełnomocnika strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Z cytowanych przepisów wynika, że uzupełnienie wyroku (odpowiednio postanowienia) ma miejsce, w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi i po drugie – jeśli nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu
W rozpoznawanej sprawie pismo strony skarżącej z 24 sierpnia 2016 r. oznaczone jako sprzeciw, w punktach I-III zawierało zarzuty i żądania skierowane wobec postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie cofnięcia prawa pomocy zaś w punkcie IV wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu.
W ocenie sądu są to dwa różne zagadnienia procesowe, rozstrzygane w oparciu o odrębne i właściwe dla tych zagadnień przepisy (art. 249 i art. 250 p.p.s.a.), w odrębnych postanowieniach (co pośrednio wynika z art. 258 § 2 pkt 7 i 8 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że umieszczenie w sprzeciwie żądania przyznania wynagrodzenia nie oznacza, że sąd jest zobligowany do rozstrzygnięcia obu zagadnień w jednym postanowieniu, a w konsekwencji, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi konieczność uzupełnienia postanowienia sądu z 14 września 2016 r. utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego w sprawie cofnięcia prawa pomocy. Z obowiązujących przepisów postępowania przed sądem administracyjnym nie wynika by w postanowieniu w sprawie cofnięcia prawa pomocy sąd był zobowiązany rozstrzygać kwestię wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu.
Sąd wyjaśnia, że na podstawie zarządzenia sędziego z 14 września 2016 r. wniosek radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zamieszczony w punkcie IV sprzeciwu, został przekazany do rozpoznania referendarzowi sądowemu. Referendarz sądowy wydał 19 września 2016 r. zarządzenie o przedstawieniu sprawy po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w sentencji.
AKE.