Uzasadnienie
W dniu 19 lutego 2010 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę W.O. i G.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok.
W odpowiedzi na wezwanie do podania m.in. wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących wystąpił w ich imieniu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z uwagi na trudną sytuację materialną, w której się znaleźli.
Ze złożonych na urzędowych formularzach PPF oświadczeń o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że G.O. przebywa od czerwca 2009 roku w Areszcie Śledczym w P. Jest przewlekle chory i stan jego zdrowia ulega pogorszeniu. Nie osiąga żadnych dochodów, nie prowadzi też działalności gospodarczej. Z kolei W.O. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dorosłym synem z pierwszego małżeństwa, którego jedynym źródłem utrzymania są dochody z jej renty rodzinnej w wysokości 591 zł netto miesięcznie. Z oświadczenia skarżącej wynika przy tym, iż jej syn z pierwszego małżeństwa w ubiegłym roku posiadał dodatkowy dochód w postaci renty rodzinnej i studiował zaocznie. Jednak z uwagi na odosobnienie jej męża zmuszony był zrezygnować ze studiów i utracił rentę, obecnie jest osobą bezrobotną. Jedyny majątek skarżących stanowi dom o powierzchni 80 m2, w którym zamieszkują oraz samochód marki Cadillac z 1997 roku.
Skarżąca oświadczyła także, iż z uwagi na trudną sytuację materialną w regulowaniu opłat za media pomaga jej w miarę posiadanych możliwości jej starszy syn z pierwszego małżeństwa, który mieszka w K. Referendarz sądowy zważył, co następuje:
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy W. i G.O. wskazali, iż skarżący od czerwca 2009 roku przebywa w Areszcie Śledczym, zaś skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoim dorosłym synem, który jest osobą bezrobotną. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest dochód z renty rodzinnej W.O. w wysokości 591 zł netto miesięcznie. Skarżący są właścicielami domu o powierzchni 80 m2, w którym zamieszkują oraz samochodu marki Cadillac z 1997 roku. W związku z trudną sytuacją materialną w regulowaniu należności za media pomaga skarżącej jej starszy syn zamieszkujący w K. Ponadto z załączonych do akt sprawy o sygn. I SA/Łd 1132/09 zeznań podatkowych skarżących za lata 2007 i 2008, które Referendarz sądowy wziął pod uwagę z urzędu, wynika, że w tym okresie skarżący uzyskiwali dodatkowe dochody z tytułu najmu w wysokości 24.000 zł w 2007 roku oraz 13.000 zł w roku 2008. Dodatkowo G.O. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą PPHU A w formie spółki cywilnej, która w 2008 roku przyniosła stratę w wysokości 157 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie i przyznał im prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego skarżący wykazali, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie zaś spełniania tej przesłanki uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
(MSi)