Uzasadnienie
Wójt Gminy A decyzją z dnia [...] Nr [...] określił I. i D. małżonkom P. zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2003 r. w wysokości 500,00 zł.
Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia organ orzekający powołując się na treść art. 8 pkt. 1, art. 9 ust. 6 pkt 1 i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy w A z dnia 4 grudnia 2002 r. Nr III/19/02/IV w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych, stwierdził, iż podatnicy pozostawali i nadal pozostają właścicielami samochodu ciężarowego marki MITSUBISHI CANTER 3,3 o numerach rejestracyjnych [...].
Jako właściciele wspomnianego pojazdu, zobowiązani byli bez wezwania uiścić za ten pojazd I i II ratę podatku od środków transportowych w oznaczonych terminach i kwotach. Do dnia wydania decyzji należny podatek nie został jednak uiszczony.
Dlatego też mając na uwadze dyspozycję art. 21 § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w sytuacji, gdy podatnik obowiązany do zapłaty raty podatku obowiązku takiego nie wykonał w całości lub w części, organ podatkowy zobligowany był wydać decyzję i określić w niej wysokość zobowiązania podatkowego.
W odwołaniu od decyzji I. i D. małżonkowie P. zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 8, 9 i 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, żądając uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.
Kolegium wyjaśniło, że ustawodawca określił podatek od środków transportowych w sposób generalny, co oznacza, że obciąża on właścicieli środków transportowych w tym samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 ton i poniżej 12 ton (art. 8 powołanej wcześniej ustawy). Obowiązek w tym podatku podobnie, jak wszystkie inne obowiązki podatkowe wynika z przepisów ustawy.
Cytowany przepis art. 8 zawiera enumeratywny katalog pojazdów, podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Dla potrzeb tego podatku wystarczy, że samochód posiada dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony, ponieważ w przedziale od 3,5 tony i poniżej 12 ton, mieszczą się również samochody o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony.
Samochód podatników - zdaniem organu odwoławczego II instancji - mieści się, więc w tym przedziale, co świadczy według Kolegium o błędnej interpretacji przez odwołujących przepisów zastosowanych przez organ I instancji.
Powyższą decyzję I. i D. małżonkowie P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie.
Zdaniem podatników podatek od środków transportowych należy uiścić tylko od takiego pojazdu, którego masa całkowita przekraczałaby 3,5 tony. Zgodnie, bowiem z wykładnią językową zwrot "od" użyty w treści art. 8 ustawy należy interpretować jako "wzrost powyżej dopuszczalnej granicy". Podnieśli także, że gdyby ustawodawca chciał wprowadzić opodatkowanie tym podatkiem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 t, to wówczas jednoznacznie zredagowałby brzmienie art.
- Przepis prawa winien być jasny i czytelny. Nie powinien stwarzać dla podatnika sytuacji niekorzystnej i nierównej w stosunku do Państwa, interpretującego w sposób dowolny przepisy, których wykładnia budzi wątpliwości. Taka sytuacja – w ocenie skarżących - z pewnością nie sprzyja pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu między stronami postępowania jest wykładnia art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), w myśl którego opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton.
Rozpoczynając rozważania trzeba- zdaniem Sądu- podkreślić, że zgodnie z gramatyczną wykładnią, mającą podstawowe znaczenie w procesie interpretacji norm prawa, sens normy prawnej należy ustalać w oparciu o znaczenie językowe użytych do jej budowy słów, terminów, uwzględniając przy tym reguły związane ze słownictwem, składnią i konstrukcją tekstu prawnego.
Z treści powołanego przepisu wynika, więc jednoznacznie, że samochody o ładowności 3.500 kg (3,5 tony) podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że przez zwrot "o d 3,5 t o n y " należy rozumieć zwrot "powyżej 3,5 tony". Literalna wykładnia cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, a zwrot "od" nie może być utożsamiany za słowem "ponad", gdyż zakres pojęciowy tych słów jest inny.
Użyty przez ustawodawcę zwrot "od" zgodnie z Uniwersalnym słownikiem języka polskiego pod red. Stanisława Dubisza (s. 76, t.3, Wyd. PWN W-wa 2003), należy rozumieć, jako wyrażenie wprowadzające określenie "d o l n e j g r a n i c y czegoś - przestrzennej, czasowej lub odniesionej do innej skali."
Dla przykładu, jeśli powiemy, że sekretariat jest czynny od godziny dziesiątej do godziny czternastej, to w tym przedziale czasowym mieści się zarówno godzina dziesiąta, jak i godzina czternasta.
Nie może zatem - w ocenie składu orzekającego - budzić wątpliwości fakt, iż z redakcji art. 8 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy wynika, że minimalna masa całkowita samochodu ciężarowego, podlegającego w roku 2003 opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, m u s i a ł a w y n o s i ć 3,5 t o n y.
Załączona do akt niniejszego postępowania kserokopia dowodu rejestracyjnego (k. 1 akt) świadczy jednoznacznie o tym, iż właścicielami przedmiotowego pojazdu są małżonkowie P. (zresztą tej okoliczności strony nie kwestionują), zaś jego masa całkowita wynosi 3500 kg.
W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, iż nieuzasadnione jest czynienie zarzutu organowi odwoławczemu II instancji, że kierując się przedstawioną w rozstrzygnięciu wykładnią naruszył przepisy prawa, albowiem odmienna, proponowana przez skarżących, interpretacja przepisów ustawy, regulujących opodatkowanie podatkiem od środków transportowych byłaby sprzeczna z wolą ustawodawcy.
Mając na uwadze powyższe ustalenie i wnioski skład orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził istnienia przesłanek do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wobec braku uzasadnionych podstaw skargi Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.