Uzasadnienie
B.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2008r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego powyższej skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skarżącej doręczone w dniu 18 stycznia 2008 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania).
W dniu 28 stycznia 2008r. skarżąca złożyła w urzędzie pocztowym pismo datowane na dzień 25 stycznia 2008r., w którym wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia (dowód: data stempla na kopercie), zaś w dniu 19 grudnia 2007r. uiściła wpis sądowy w wysokości 100,00 zł, który zaksięgowano w dniu 20 lutego 2008r. pod pozycją 487.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym; w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji zaś należy, stosownie do art. 215 § 1 ppsa, podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeśli od tej wartości zależy wartość opłaty. W myśl art. 230 ppsa pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie. Na podstawie art. 231 zd. pierwsze zaś wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne.
Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż skarga, której przedmiotem jest decyzja określająca lub ustalająca określoną należność pieniężna, powinna zawierać, poza elementami typowymi dla każdego pisma sądowego, dodatkowy, szczególny i obowiązkowy wymóg formalny, a mianowicie powinna określać wartość przedmiotu zaskarżenia. Obowiązek podania tej wartości ciąży, w myśl powołanych przepisów, na podmiocie wszczynającym spór z organem administracji publicznej, podmiot ten bowiem najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie przedmiotu sporu.
Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, iż przedmiotem wniesionej przez B.K. skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...] odmawiającą dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2007r. w wysokości 1.021 zł. Pomimo więc, iż przedmiotem kontroli sądu administracyjnego są wskazane decyzje, to jednak istota sporu między stronami dotyczy wskazanej w tych decyzjach wysokości należności pieniężnej. Skarżąca obowiązana była więc, w myśl powołanego przepisu art. 215 § 1 ppsa, określić wysokość należności pieniężnej będącej przedmiotem sporu w skardze ewentualnie na wezwanie Sądu we wskazanym 7 – dniowym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec doręczenia skarżącej wezwania do wskazania wartości przedmiotu w dniu 18 stycznia 2008r., termin do zastosowania się do tego wezwania rozpoczął swój bieg w dniu 19 stycznia 2008r., a zakończył w dniu 25 stycznia 2008r. Tymczasem skarżąca wartość przedmiotu zaskarżenia wskazała w piśmie datowanym wprawdzie na dzień 25 stycznia 2008r., ale nadanym w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 28 stycznia 2008r., a więc po upływie wskazanego wyżej terminu. To zaś oznacza, iż skarżąca zastosowała się do wezwania z uchybieniem terminu. Datą wniesienia pisma do Sądu jest bowiem nie data sporządzenia pisma, lecz data złożenia pisma w siedzibie Sądu, ewentualnie w urzędzie pocztowym. W konsekwencji więc czynność dokonana po upływie terminu nie wywołuje skutków prawnych. Z tego względu złożona skarga zawiera wadę formalną uniemożliwiającą nadanie jej dalszego biegu.
Nie usunięcie w zakreślonym terminie braku formalnego, skutkuje odrzuceniem skargi. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi przez Sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Problematykę zwrotu uiszczonego przez skarżącą B.K. wpisu sądowego reguluje przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa. Stosownie do treści tegoż przepisu Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeśli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi – organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Wprawdzie skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w terminie, niemniej jednak nie wskazała w wyznaczonym terminie wartości przedmiotu zaskarżenia, co z kolei stanowiło podstawę odrzucenia skargi. Z tego względu należało wypłacić uiszczony wpis sądowy w całości.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 1 postanowienia, o zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy.
P.Pie.