Wyrok NSA oz. w Łodzi z 16 lipca 1997 r., I SA/Łd 263/96

Teza

Zgodnie z regulacją, wynikającą z art. 169 par. 1 Kpa księgi prowadzone przez podatnika są dowodem w postępowaniu podatkowym. Zawarte w nich dane winny być zgodne ze wszystkimi dokumentami źródłowymi stanowiącymi podstawę zapisów w księdze.

Podatkowa księga przychodów i rozchodów winna być prowadzona prawidłowo pod względem formalnym /niewadliwie/, jak i materialnym /rzetelnie/.

O rzetelności księgi decyduje wyłącznie obiektywna zgodność jej zapisów ze stanem rzeczywistym. Wszelkie odstępstwa bez względu na zamiar podatnika i stopień jego winy są równoznaczne z nierzetelnością.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie podatku dochodowego za 1994 r.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne.

Stanowisko skarżącego, iż prowadzone przez niego podatkowe księgi przychodów i rozchodów są prowadzone prawidłowo, jest gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą podatnik był obowiązany do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zasady jej prowadzenia określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 125 poz. 559 ze zm./.

Zgodnie z regułą, wynikającą z art. 169 par. 1 Kpa, księgi podatkowe prowadzone przez podatnika są dowodem w postępowaniu podatkowym. Zawarte z nich dane winny być zgodne ze wszystkimi dokumentami źródłowymi stanowiącymi podstawę zapisów w księdze.

Podatkowa księga przychodów i rozchodów winna być prowadzona prawidłowo pod względem formalnym /niewadliwie/, jak materialnym /rzetelnie/. O rzetelności księgi decyduje wyłącznie obiektywna zgodność jej zapisów ze stanem rzeczywistym.

Wszelkie odstępstwa, bez względu na zamiar podatnika i stopień jego winy, są równoznaczne z nierzetelnością.

W rozpoznawanej sprawie badanie księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez podatnika z dowodami księgowymi za okres od czerwca do grudnia 1994 roku wykazało zawyżenie bądź zaniżenie przychodu w poszczególnych miesiącach.

Czynem tym zostały przez skarżącego naruszone przepisy par. 10 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów, i organy skarbowe były w pełni uprawnione do uzyskania księgi za nierzetelną. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia przepisu art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodu odsetek od kredytów zwiększających koszty inwestycji w okresie jej realizacji. Przedmiotem badania w sprawie niniejszej były tylko odsetki od kredytu inwestycyjnego udzielonego skarżącemu w dniu 7.02.1994 r. przez Bank "G" w W. Kredyt ten był udzielony na zakup nieruchomości wraz z zabudowaniami za kwotę 3.700.000.000 zł, która to transakcja została sfinansowana w formie aktu notarialnego w dniu 24.02.1994 roku.

Do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika nabyty zakład został wprowadzony dopiero 9 miesięcy później, tj. 12.11.1994 r., zaś wartość początkową określono na kwotę 3.826.449.100 zł, a zatem znacznie wyższą niż cała wartość nieruchomości, w dacie jej zakupu. Oznacza to, że wartość samego budynku produkcyjnego wzrosła od jego zakupu od momentu wprowadzenia do ewidencji przez podatnika. W tej sytuacji organy skarbowe zasadnie przyjęły, że udzielony kredyt inwestycyjny w kwocie 2.600.000.000 zł zwiększył koszty inwestycji w okresie jej realizacji, a zatem płacone od niego odsetki, obejmujące okres od marca do października 1994 roku, w kwocie 664.589.000 złotych nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Zaskarżona decyzja nie dotyczy innych kredytów zaciągniętych przez skarżącego, zwłaszcza kredytu inwestycyjnego w wysokości 1 mld złotych nr umowy 9/93. Tego właśnie kredytu dotyczy kwestionowana w skardze notatka służbowa z dnia 27.09.1995 roku, która nie była dowodem w postępowaniu podatkowym. Bezpodstawne jest także żądanie zgłoszone przez skarżącego na rozprawie w dniu 16.07.1997 roku przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, aby rozpatrzeć także kwestie zaliczania do kosztów uzyskania przychodu spłat odsetek od udzielonych kredytów na środki obrotowe firmy. Skoro zagadnienie to nie zostało objęte zaskarżoną decyzją administracyjną, brak jest podstaw do podnoszenia tego zarzutu przed Sądem.

Mając na uwadze powyższe oraz zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej Sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak w sentencji.