Uzasadnienie
W dniu 29 września 2025 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek A. P. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Wniosek został uzupełniony pismem z 14 listopada 2025 r.
W treści wniosku strona podała m.in., że jest polskim rezydentem dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatnik był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny do dnia 18 sierpnia 2025 r. Podatnik prowadził do dnia 17 sierpnia 2025 r. sprzedaż detaliczną w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (kod PKD 47.11.Z). Wnioskodawca prowadził przy współpracy (franczyza) z A. sp. z o.o. (dalej: "Franczyzodawca") sklep w T. przy ul. [...], w ramach umowy o współpracę zawartą z Franczyzodawcą (dalej: "Umowa Franczyzowa"). Umowa Franczyzowa regulowała wzajemne stosunki oraz prawa i obowiązki Franczyzodawcy i Franczyzobiorcy. Umowa Franczyzowa była umową adhezyjną, tj. jej postanowienia nie zostały przyjęte w drodze negocjacji stron umowy, została zaproponowana w całości przez Franczyzodawcę, a Franczyzobiorca miał jedynie swobodę co do tego, czy zawrzeć tę umowę, czy nie. W dalszej części wniosku Skarżąca opisała prawa i obowiązki Franczyzobiorcy oraz Franczyzodawcy.
Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej strona zadała następujące pytania:
- 1. Czy w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535, ze zm.), dalej: u.p.t.u. Franczyzodawca przeniósł na Wnioskodawcę prawa do rozporządzania jak właściciel dostarczonymi do sklepu przez Franczyzodawcę Towarami CL, a zatem czy podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży Towarów CL dostarczonych do sklepu przez Franczyzodawcę, która była prowadzona w sklepie przez Wnioskodawcę był Wnioskodawca?
- 2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy Wnioskodawca ma prawo dokonać korekty złożonych deklaracji podatku od towarów i usług poprzez skorygowanie in minus podatku należnego i podatku naliczonego z tytułu odpowiednio dostaw i nabyć Towarów CL od Franczyzodawcy?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca stwierdził, że Franczyzodawca nie przeniósł na Wnioskodawcę prawa do rozporządzania jak właściciel dostarczonymi do sklepu przez Franczyzodawcę Towarami CL, a zatem podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży Towarów CL dostarczonych do sklepu przez Franczyzodawcę, która była prowadzona w sklepie przez Wnioskodawcę nie był Wnioskodawca.
Ponadto Wnioskodawca ma prawo dokonać korekty złożonych deklaracji podatku od towarów i usług poprzez skorygowanie in minus podatku należnego i podatku naliczonego z tytułu odpowiednio dostaw i nabyć Towarów CL od Franczyzodawcy.
W piśmie z dnia 24 października 2025 r. organ wezwał stronę do doprecyzowania przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego. Organ podkreślił, że w opisie stanu faktycznego nie ma wszystkich elementów, które są potrzebne, żeby ocenić jego skutki podatkowe. Organ zaznaczył, że wszystkie informacje niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy muszą być zawarte w opisie sprawy, a nie wynikać z przedstawionego stanowiska w sprawie.
W piśmie z 24 października 2025 r. strona odpowiedziała na powyższe wezwanie, odnosząc się do każdego z pytań organu.
W dniu 12 stycznia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku.
Wnioskodawca pismem z 26 stycznia 2026 r. wniósł zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Postanowieniem z dnia 23 marca 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał m.in., że wniosek strony sprowadza się do uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy towar dostarczany Wnioskodawcy stanowi jego własność oraz czy działania Franczyzodawcy są zgodne z prawem. Ewentualne rozstrzygnięcie o skutkach podatkowych musiałoby zostać poprzedzone kompleksową analizą prawną umowy franczyzowej oraz umowy dodatkowej, w szczególności pod kątem własności towaru, co nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Organ podkreślił, że w postępowaniu interpretacyjnym nie jest możliwe rozstrzygnięcie czy rzeczywiste zdarzenia gospodarcze mają odzwierciedlenie w sporządzanej przez stronę dokumentacji w związku z prowadzoną przez nią sprzedażą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie jest możliwa analiza prawna stosownych zapisów umowy pomiędzy Wnioskodawcą a Franczyzodawcą.
Organ zauważył, że w przedstawionym opisie stanu faktycznego nie ma jednoznacznej informacji, czy strona jest właścicielem sprzedawanego towaru. Jak więc słusznie wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, strona przedstawiła swoją sprawę w sposób niejasny. Organ nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy dokonuje ona sprzedaży towaru we własnym imieniu i na własną rzecz, czy w imieniu Franczyzodawcy i kto powinien rozliczać podatek VAT w związku z tą sprzedażą. Spowodowane jest to opisem stanu faktycznego, który jest niespójny. Nie można ocenić skutków podatkowych sytuacji, która jest niejasna. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku powinien być przedstawiony w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, ponieważ w interpretacji indywidualnej przedstawia się zastosowanie określonego przepisu w konkretnej sytuacji. Dzięki temu interpretacja może pełnić rolę nie tylko informacyjną, ale też gwarancyjną.
Organ wskazał ponadto, że odpowiedź na postawione we wniosku pytanie nr 1, w istocie wymagało ustalenia, czy towar dostarczany do sklepu strony stanowi jej własność. Z kolei udzielenie odpowiedzi na pytania nr 2 wniosku było uzależnione od rozstrzygnięcia kwestii objętej zakresem pytania nr 1.
W związku z powyższym w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej organ interpretacyjny zasadnie uznał w zaskarżonym postanowieniu, że tak przedstawiony stan faktyczny jest niespójny. Nie można bowiem ocenić skutków podatkowych sytuacji, która jest niejasna. Tym samym w sprawie istniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej: O.p.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 14b § 1 i art. 14c O.p. poprzez bezpodstawne niewydanie przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnej pomimo złożenia wniosku spełniającego wymogi z art. 14b § 2-4 O.p. oraz braku występowania okoliczności, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;
- 2) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania na skutek uznania, że:
- a) informacje przedstawione w stanie faktycznym są niespójne i sprzeczne - podczas gdy stan faktyczny opisany przez Wnioskodawcę (jakkolwiek złożony) nie jest sprzeczny, ani niespójny - we wniosku wyraźnie opisano treść wszystkich istotnych dla dokonania oceny prawnej postanowień umowy franczyzowej zawartej z Franczyzodawcą oraz przedstawiono opis faktycznych relacji istniejących między Wnioskodawcą a Franczyzodawcą, co oznacza, że Dyrektor KIS miał wszelkie podstawy i informacje umożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej (Skarżąca oczekuje jedynie, że Dyrektor KIS dokona oceny prawnej okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku i w pismach uzupełniających wniosek oraz prawidłowości przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska; nie oczekuje się od Dyrektora KIS, że będzie prowadził postępowanie dowodowe, gdyż wszystkie istotne okoliczności zostały przedstawione przez Wnioskodawcę);
- b) wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca zmierza do potwierdzenia stanu faktycznego (tzn., że nie jest właścicielem towarów sprzedawanych w sklepie), - podczas gdy Skarżąca wnioskiem zmierza jedynie do uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego, w szczególności art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., gdzie ustawodawca posłużył się normatywnym określeniem "prawo do rozporządzania towarem jak właściciel", w świetle którego Skarżąca nie jest pewna, czy obejmuje ono władztwo jakie ma ona nad towarami sprzedawanymi w sklepie, a który to zakres władztwa został przez Skarżącą dokładnie opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w piśmie uzupełniającym wniosek.
Mając na uwadze wskazane powyżej naruszenia przepisów prawa Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Należy jednocześnie zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia).
Oceniając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że naruszają one prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 marca 2026 r., którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia 12 stycznia 2026 r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, z wniosku skarżącej z dnia 29 września 2025 r., uzupełnionego pismem z dnia 14 listopada 2025 r.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu, który skutkuje koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Należy na wstępie wskazać, że powyższe zagadnienie na tle analogicznego stanu faktycznego było przedmiotem już oceny w sądów administracyjnych: WSA w Rzeszowie m.in. z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 317/25, WSA w Kielcach z dnia 2 października 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 359/25, czy WSA w Bydgoszczy z dnia 21 października 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 512/25. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela poglądy w nich prezentowane i posłuży się argumentacją w nich zawartą.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej wobec przyjęcia przez organ, że okoliczności stanu faktycznego zostały przedstawione przez skarżącą we wniosku o wydanie tej interpretacji oraz jego uzupełnieniu w sposób sprzeczny, niespójny i wobec tego, pomimo wezwania, nie przedstawił on, w sposób wyczerpujący, stosownie do art. 14b § 3 O.p., opisu zaistniałego stanu faktycznego, na gruncie którego wystąpił o wydanie dla niej indywidualnej interpretacji. W efekcie nie było możliwe wydanie interpretacji. Z taką oceną nie zgodziła się skarżąca i wskazała, że przedstawiony opis stanu faktycznego pozwalał na wydanie interpretacji.
Podkreślić należy, że istotą interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne, na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego, wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest jednak postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie obejmuje ono postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.
Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może badać, w sensie merytorycznym, sprawy podatkowej, wynikającej z przytoczonego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Postępowanie interpretacyjne może się zatem opierać wyłącznie na opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ.
Zatem już tylko z tych względów przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego nie może mieć charakteru warunkowego i nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości co do przedstawionej w nim postaci konstytuujących go zdarzeń i elementów faktycznych.
Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można, w sposób pewny i nienasuwający żadnych uzasadnionych i istotnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, użyte w art. 14b § 3 O.p. określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle szczegółowo, wszechstronnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 745/15). Ewentualne nieścisłości czy niejasności, istotne zarówno z punktu widzenia potrzeb zajęcia stanowiska przez samego wnioskodawcę, jak również ustosunkowania się do tego stanowiska przez organ interpretacyjny, powinny być wyjaśnione/uzupełnione w ramach instytucji uzupełnienia wniosku.
Zgodnie z art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio, między innymi, przepis art. 165a O.p., który w § 1 stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania (art. 165 tej ustawy) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie zagadnienia (okoliczności), poza oczywiście brakiem po stronie wnioskodawcy statusu podmiotu zainteresowanego jej wydaniem, uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju aktu administracyjnego, oraz spełniające funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej.
W trybie żądania uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wniosek nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 14b § 3 O.p. w zakresie postaci opisu stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o tego rodzaju jego elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku i wyrażona w nim ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu wyjaśniając, dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego, na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że procedura uzupełniania wskazanych wyżej braków wniosku nie może być wykorzystywana przez organ do unikania merytorycznej wypowiedzi w sprawie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 733/23).
Wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie będą skutkowały przerzuceniem ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji. Organ nie może oczekiwać od wnioskodawcy przedstawienia własnych ocen występujących na tle przedstawionego przez niego we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zagadnień, a w razie dokonania takich, winien je pomijać, a nie wykorzystywać do wykazywania pozornych sprzeczności w treści zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Słusznie podnosi się w doktrynie i orzecznictwie, że instytucji uzupełniania wniosku, a ściślej samego wezwania przez organ interpretacyjny do jego uzupełnienia, nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia przepisów w tym zakresie stanowiłaby skuteczny środek dla organu interpretacyjnego, ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków. W efekcie oznaczałoby to ograniczenie prawa do zainicjowania postępowania o wydanie interpretacji i w konsekwencji wykluczenie merytorycznego rozpatrzenia wniosku.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ interpretacyjny niewątpliwie nadużył opisanej wyżej instytucji wezwania do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, oczekując od strony - poza podaniem treści zapisów umownych, wiążących ją z franczyzodawcą - nie tyle podania czy wyjaśnienia niezbędnych i istotnych elementów opisu stanu faktycznego, lecz przede wszystkim dokonania przez nią własnej ich oceny - wypowiedzenia się co do poszczególnych elementów tego stanu, ocenianych w dodatku nie tylko z punktu widzenia prawa podatkowego, ale także prawa cywilnego, by następnie wykazywać, że pomiędzy tymi ocenami, a faktami (elementami stanu faktycznego) występuje zasadniczy rozdźwięk. Taki sposób postępowania organu w niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie znajduje uzasadnienia w przepisach znajdujących zastosowanie na gruncie postępowania zmierzającego do wydania interpretacji.
Co więcej nosi on znamiona działania, w ramach którego organ w istocie zastawia na Wnioskodawcę swoistego rodzaju "pułapkę", poprzez nieuzasadnione rozszerzenie jego obowiązków o przedstawienie okoliczności nieistotnych z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji, czy też własnych ocen Wnioskodawcy, a dotyczących tych właśnie okoliczności, do których nie był on prawnie zobligowany. W konsekwencji taki sposób postępowania organu w istocie doprowadził do uchylenia się przez organ od wydania interpretacji indywidualnej. To bowiem rzeczą organu interpretacyjnego było dokonanie oceny stanowiska Wnioskodawcy na tle konkretnego opisu stanu faktycznego i jeżeli się z nim nie zgadzał, czy jak w niniejszej sprawie przyjął, że nie przystaje ono do obiektywnych elementów stanu faktycznego, to winien wydać interpretację indywidualną, w której stanowisko Wnioskodawcy uznałby za nieprawidłowe odpowiednio uzasadniając swoją ocenę.
Rozbieżność między stanowiskiem własnym wnioskodawcy, a treścią przedstawionego do oceny organu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), nie może być podstawą do uznania, że wystąpiły obiektywne przeszkody (sprzeczności) uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej, bo w takim razie rację bytu straciłaby negatywna interpretacja indywidualna, kwestionująca prawidłowość własnego stanowiska wnioskodawcy, odnośnie przedstawionego przez niego zagadnienia.
Wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej na gruncie niniejszej sprawy zasadniczo zawiera miarodajny opis stanu faktycznego, który odnosi się do konkretnych zdarzeń występujących na tle określonego stosunku prawnego, którego faktyczne aspekty, odnoszące się do realizacji przez strony umownego stosunku prawnego, wynikających z niego ich obowiązków, co do zasady, zostały dostatecznie przedstawione i właściwie sprecyzowane, z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji. Skarżąca, szeroko i precyzyjnie przedstawiła też na żądanie organu zapisy umowy łączącej ją z kontrahentem, na tle realizacji której miały miejsce określone zdarzenia opisane we wniosku.
Przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego odnosi się do konkretnej praktyki (zdarzeń) w działalności gospodarczej wnioskodawcy, dokładnie zrelacjonowanej, a w uzupełnieniu poszerzonej o treść zapisów umownych, na tle których zdarzenia te wystąpiły. Opis ten generalnie rzecz biorąc był wystarczający dla potrzeb wydania żądanej interpretacji indywidualnej, przy uwzględnieniu treści zapisów umownych i okoliczności związanych z ich faktyczną realizacją, przytoczonych we wniosku. Jeżeli zaś organ widział potrzebę dopytania o dalsze szczegóły, czy też praktyczne aspekty realizacji umowy, to winien był odpowiednio sformułować swoje wezwania w tym zakresie, kierując do strony precyzyjnie zredagowane pytanie, czy też pytania.
Kluczowa w niniejszej sprawie jest ocena czy Wnioskodawca otrzymując towar od franczyzodawcy nabywa nad nim władztwo ekonomiczne, rozumiane jako prawo do rozporządzania nim jak właściciel. Nabycie takiego prawa jest konstytutywnym elementem definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Ocena stanowiska skarżącej, że przy uwzględnieniu nakreślonych okoliczności we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie nabywa władztwa nad towarami przekazanymi jej przez Franczyzodawcę, co z kolei stoi na przeszkodzie uznaniu, że dokonuje dostawy (sprzedaży) na rzecz konsumentów, powinna być przedmiotem wydanej interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS, od czego się jednak organ ten uchylił.
Skarżąca, co należy podkreślić, nie wnosiła także o ocenę stosunku prawnego łączącego ją z Franczyzodawcą, lecz przedstawiła do oceny organu interpretacyjnego jasno zarysowaną kwestię prawną - uzyskania czy też nie, władztwa ekonomicznego nad towarami przekazywanymi jej przez franczyzodawcę, a więc wystąpienia dostawy towarów. To jak subiektywnie skarżąca postrzega charakter tego stosunku prawnego i warunki w jakich został on ukształtowany, nie powinny mieć znaczenia przy podejmowaniu decyzji o sposobie rozstrzygnięcia. Przedstawiony we wniosku opis praktyki łącznie z zapisami konkretnej umowy, w związku z którą podejmowane są określone, szczegółowo opisane przez Wnioskodawcę działania, łącznie stanowią wystarczająco dookreślony stan faktyczny, co do którego skarżąca przedstawiła własne stanowisko w zakresie jego konsekwencji prawnopodatkowych. Zdaniem Sądu nie można twierdzić, że zachodzi rozbieżność i niespójność w przedstawieniu stanu faktycznego, jeżeli podstawą takiego twierdzenia jest powołanie się na przedstawioną przez Wnioskodawcę ocenę własnego stanowiska w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Powyższe nie uzasadnia odmowy wydania interpretacji indywidualne, jednakże organ interpretacyjny może powyższe stanowisko Wnioskodawcy zakwestionować, uznać za nieprawidłowe.
Nadto zauważyć należy, na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca, że wydawane już były interpretacje indywidualne, w których organ interpretacyjny w zakresie zbliżonego stanu faktycznego jak w niniejszej sprawie, zajmował stanowisko merytoryczne. Przykłady takich interpretacji zostały zresztą wskazane w uzasadnieniu stanowiska własnego Wnioskodawcy. W tej więc sytuacji odmowa wszczęcia postępowania na wniosek strony, w sytuacji, gdy na tle niemalże tożsamego zdarzenia przyszłego, Dyrektor KIS jednak wydał interpretację indywidualną, jest nie do pogodzenia z zasadą nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufania podatnika do działania organów podatkowych.
Podsumowując, Sąd nie dostrzegł żadnych argumentów uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na wniosek skarżącej. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS, naruszają więc w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 165a § 1 O.p. Jednocześnie doszło do naruszenia art. 14b § 1 i 3 O.p. oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h tej ustawy, gdyż w rozpoznawanej sprawie organ powinien wydać interpretację indywidualną.
W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej winien ponownie rozpatrzyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, uwzględniając wskazane wyżej stanowisko Sądu.
Z przedstawionych wyżej powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687).
AKE.