Uzasadnienie
I SA/Łd 277/13
Uzasadnienie
W dniu 23 lipca 2012 roku J. K. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku tym sformułował następujące zdarzenie przyszłe:
Wnioskodawca jest akcjonariuszem spółek komandytowo-akcyjnych (dalej SKA), a w najbliższej przyszłości stanie się akcjonariuszem kolejnych takich spółek
Wnioskodawca planuje zaprzestanie swojego uczestnictwa w SKA. Zakończenie uczestnictwa w SKA nastąpiłoby poprzez umorzenie 100% należnych do niego akcji. Umorzenie to będzie, zależnie od ostatecznej woli wspólników, umorzeniem dobrowolnym, przymusowym lub automatycznym.
Wnioskodawca rozważa także odpłatne zbycie 100% akcji w SKA na rzecz podmiotu trzeciego w przypadku, gdyby SKA nie miała na daną chwilę odpowiednich środków do wypłaty wynagrodzenia za jego akcje.
Jako wynagrodzenie za umorzenie 100% akcji, w tym ich umorzenie dobrowolne, oraz za ich odpłatne zbycie za rzecz osoby trzeciej Wnioskodawca otrzyma składniki majątkowe inne niż środki pieniężne.
W razie braku możliwości dokonania natychmiastowej płatności przez SKA za umorzenie 100% akcji wnioskodawcy, SKA wyda w zamian świadectwa użytkowe, uprawniające Wnioskodawcę do dywidendy oraz majątku likwidacyjnego SKA. W ten sposób wypłata wynagrodzenia zostanie odroczona w czasie, gdyż w związku z samym wystąpieniem z SKA Wnioskodawca nie otrzyma środków pieniężnych, lecz otrzyma papiery wartościowe, tj. świadectwa użytkowe, uprawniające w przyszłości Wnioskodawcę do dywidendy oraz majątku likwidacyjnego.
W ten sposób, tj. zarówno w razie umorzenia 100% jego akcji lub odpłatnego ich zbycia na rzecz podmiotu trzeciego, Wnioskodawca przestanie być akcjonariuszem SKA.
W tak ukształtowanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca sformułował następujące pytania:
1a. czy umorzenie przymusowe lub automatyczne 100% akcji Wnioskodawcy w SKA stanowi "wystąpienie wspólnika ze spółki nie będącej osobą prawną", o którym mowa w art.14 ust.2 pkt.16 oraz pkt.17 lit. b), art.14 ust.3 pkt.11 i innych przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U 2000 roku, Nr.14./ poz.18 z późniejszymi zmianami zwanej dalej u.p.d.o.f) ? 1b. czy w związku z tym Wnioskodawca nie będzie opodatkowany na moment wystąpienia w razie umorzenia przymusowego lub automatycznego 100% jego akcji jeśli jako wynagrodzenie za umorzenie akcji otrzyma składniki majątkowe inne niż środki pieniężne ? 2a. czy umorzenie dobrowolne 100% akcji Wnioskodawcy w SKA stanowi "wystąpienie wspólnika ze spółki nie będącej osobą prawną", o którym mowa w przepisach u.p.d.o.f ? 2b. czy w związku z tym Wnioskodawca nie będzie opodatkowany na moment wystąpienia w razie umorzenia dobrowolnego 100% jego akcji, jeśli jako wynagrodzenie za umorzenie akcji otrzyma składniki majątkowe inne niż środki pieniężne ? 3a. czy odpłatne zbycie 100% akcji Wnioskodawcy w SKA na rzecz podmiotu trzeciego stanowi "wystąpienie wspólnika ze spółki nie będącej osobą prawną", o którym mowa w przepisach u.p.d.o.f ? 3b. czy w związku z tym Wnioskodawca nie będzie opodatkowany na moment wystąpienia w razie zbycia na rzecz podmiotu trzeciego 100% jego akcji, jeśli jako wynagrodzenie za umorzenie akcji otrzyma składniki majątkowe inne niż środki pieniężne ? 4a. czy umorzenie 100% akcji Wnioskodawcy w SKA oraz otrzymanie w zamian świadectwa użytkowych stanowi "wystąpienie wspólnika ze spółki nie będącej osobą prawną", o którym mowa w przepisach u.p.d.o.f ? 4b. czy otrzymane świadectwa użytkowe nie stanowią przychodu dla Wnioskodawcy na dzień jego wystąpienia ze spółki niebędące osoba prawną, jako składniki majątkowe inne niż środki pieniężne ?
Przedmiotem niniejszej sprawy jest udzielenie odpowiedzi na pytania 1a, 2a,3a i 4a,
W tym zakresie Wnioskodawca stwierdził, że umorzenie, zarówno przymusowe oraz automatyczne 100% posiadanych przez niego akcji stanowi "wystąpienie wspólnika ze spółki nie będącej osoba prawną" o którym mowa w u.p.d.o.f. Podobnie zbycie 100% akcji na rzecz podmiotu trzeciego lub zbycie na rzecz SKA w ramach umorzenia dobrowolnego.
Poprzez umorzenie, tak dobrowolne jak i przymusowe czy automatyczne, wspólnik traci akcje w SKA, a uzyskuje w stosunku do niej jedynie roszczenie o wypłatę wynagrodzenia w zamian za umorzone akcje. Sposób określenia wysokości tego wynagrodzenia jest różny przy poszczególnych rodzajach umorzenia. Nie zmienia to jednak faktu, iż wspólnik wyzbywa się akcji, a w konsekwencji wszelkiej więzi korporacyjnej ze Spółką. Nie posiada prawa do uczestniczenia w Walnym Zgromadzeniu, czy głosowania na nim, pobierania dywidendy, uczestnictwa w nadwyżce likwidacyjnej czy innych uprawnień związanych z uczestnictwem w Spółce.
Posiada jedynie cywilnoprawne roszczenie w stosunku do SKA o wypłatę wynagrodzenia za umarzane akcje, podobne do tych przysługujących kontrahentom zawierającym zwyczajne umowy cywilnoprawne ze Spółką. Innymi słowy, Spółkę oraz Wnioskodawcę po umorzeniu jego akcji łączy wyłącznie relacja dłużnik-wierzyciel, a nie relacja wspólnik-spółka.
Stosownie do treści art.149 KSH, akcjonariuszowi SKA nie przysługuje prawo wypowiedzenia umowy spółki (statutu). Jego sytuacja jest więc inna niż w przypadku komplementariusza, w stosunku do którego umowa spółki (statut) może przewidywać wypowiedzenie umowy spółki i w ten sposób wystąpienie ze spółki. Na mocy odpowiedniego stosowania art.61 KSH wypowiedzenie umowy spółki może nastąpić na 6 miesięcy przed końcem roku obrotowego. Z treści art.148 KSH wynika, że wypowiedzenie umowy przez jednego z komplementariuszy nie powoduje rozwiązania spółki, jeśli komplementariusz nie jest jedynym komplementariuszem oraz gdy umowa spółki przewiduje szczególne postanowienia na okoliczność wystąpienia jedynego komplementariusza. W konsekwencji wystąpienie komplementariusza jest możliwe i uregulowane wprost w KSH.
W stosunku do akcjonariuszy uprawnienie to z pewnością nie przysługuje. Nie oznacza to jednak, że są oni związani ze spółka na zawsze i nie mogą z niej wystąpić w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazują na to komentarze doktryny prawa handlowego.
W konsekwencji zdaniem Wnioskodawcy, jako "wystąpienie wspólnika ze spółki nie będącej osoba prawną" należy traktować zarówno umorzenie 100% jego akcji, w trybie dobrowolnym, przymusowym jak i automatycznym oraz zbycie przez akcjonariusza 100% jego akcji na rzecz podmiotu trzeciego. W ten sposób akcjonariusz przestaje być bowiem wspólnikiem SKA, a więc występuje ze spółki niebędącej osobą prawną. Ustawodawca podatkowy odwołuje się tym sformułowaniem bezpośrednio do pojęcia ukształtowanego w doktrynie prawa handlowego, która w sposób zgodny wskazuje jego znaczenie.
Zdaniem Wnioskodawcy analogiczne argumenty przemawiają za uznaniem, iż również umorzenie akcji wnioskodawcy w zamian za otrzymanie świadectw użytkowych, jest "wystąpieniem wspólnika ze spółki niebędące osoba prawną". Również w tej sytuacji Wnioskodawca przestanie być akcjonariuszem SKA, ponieważ umorzone zostaną wszystkie jego akcje.
Wezwaniem z dnia 11 października 2012 roku organ interpretujący wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego oraz jednoznacznego wskazanie zdarzeń przyszłych od których uiszczono opłatę w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Pismem z dnia 23 października 2012 roku Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na wezwanie organu interpretującego.
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art.165a par.1 w zw. z art.14 b par.1 i art.14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa (tj. Dz.U z 2012 roku, poz.749 – zwanej dalej OP) oraz par.par.2 i 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U 112 poz.770) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego w zakresie dotyczącym pytań 1a, 2a, 3a i 4a.
Organ ten uznał, że odpowiedź na owe pytania wymagałaby przeprowadzenia analizy i wykładni treści ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych, a przepisy zawarte w tej ustawie nie są w rozumieniu art.3 pkt.2 OP przepisami prawa podatkowego.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik Wnioskodawcy, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:
- - art.14b par. 1 OP, poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego przy spełnieniu przesłanek ustawowych do wydania takiej interpretacji,
- - art.14b par.3 OP, poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej mimo spełnienia wymogów określonych w tym przepisie,
- - art.14d OP w związku z niewydaniem interpretacji w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku. Efektem tego naruszenia jest wydanie w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, interpretacji indywidualnej stwierdzającej prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (tzw. interpretacja milcząca)
- - art.15 par.1 OP, poprzez naruszenie swojej właściwości rzeczowej przy wydaniu postanowienia – Rozporządzenie upoważnia bowiem Dyrektora jedynie do wydawania interpretacji, a nie do wydawania postanowień o odmowie wszczęcia postępowania,
- - art.120 OP poprzez nie znajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek,
- - art.121 par.1 OP poprzez brak wydania pisemnej interpretacji, podczas, gdy w takich samych opisach zdarzeń przyszłych w innych wnioskach organy podatkowe stwierdzały prawidłowość sformułowania wniosku i wydawały interpretację, co narusza zasadę zaufania. Jej naruszenie polega także na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia
- - art.165a par.1 OP w związku z art.14 b par.1 i 14 h OP poprzez odmowę wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie przewidziane prawem wymogi do wydania interpretacji.
Podnosząc te zarzuty pełnomocnik Wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.
Postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art.221 i art.233 par.1 pkt.1 OP Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżonego orzeczenie.
Skargę od tego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi wywiódł pełnomocnik Wnioskodawcy w zasadzie podnosząc tożsame zarzuty do zawartych w zażaleniu (uzupełnione jedynie o zarzut naruszenia art.14 g par.1 OP – utrzymanie w mocy postanowienia I o odmowie wszczęcia postępowania, mimo spełnienia przesłanek wskazanych w art.14b par. 3 OP) i wniósł o:
- - na podstawie art.145 par.1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej p.p.s.a), w związku z art.247 par.1 pkt.1 i 2 OP o stwierdzenie nieważności obu wydanych w tej sprawie postanowień, w związku z rażącym naruszeniem prawa – przepisów o wydawaniu interpretacji indywidualnych, a w konsekwencji wydanie postanowienia II bez podstawy prawnej,
- - na podstawie art.145 par.1 pkt.1 lit.a oraz c p.p.s.a o uchylenie postanowienia II w całości w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, mających wpływ na wynik sprawy,
- - potwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art.14 d OP, w rezultacie czego wydana została tzw. interpretacja milcząca, względnie o uznanie, na podstawie art.146 par. 2 p.p.s.a, iż stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku jest w całości prawidłowe,
- - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa, zgodnie z właściwymi przepisami.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., w odpowiedzi na skargę, podtrzymał dotychczasową argumentację, wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, chociaż na uwzględnienie nie zasługują wszystkie zarzuty i wnioski w niej sformułowane.
Zgodnie z art.14b par.1 OP Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie interpretację prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zasadniczymi przesłankami do wydania interpretacji indywidualnej jest więc to, aby z wnioskiem interpretacyjnym wystąpił zainteresowany (ta okoliczność w tej sprawie nie budzi wątpliwości) oraz, aby ów wniosek dotyczył prawa podatkowego (ta kwestia jest sporna).
Zgodnie z art.3 pkt.1 OP przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.
Ustawami podatkowymi (art.3 pkt.1 OP) są zaś ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Zgodnie z art.14c par.1 OP interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieni prawnym (art.14c par.2 OP)
W świetle powołanych wyżej przepisów nie może budzić wątpliwości, iż celem interpretacji indywidualnej jest rozwikłanie wątpliwości Wnioskodawcy (podatnika, płatnika, inkasenta, ich następców prawnych oraz osób trzecich) związanych z zastosowanie prawa podatkowego bądź w świetle przedstawionego przezeń stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego (art.14 b par. 3 OP). Usunięcie niepewności, co do własnej sytuacji prawnej następuje poprzez ocenę prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy i jest procesem wymagającym od organu interpretującego dokonania wykładni przepisów prawa podatkowego, wykładnia zaś nie jest niczym więcej ponad ustaleniem rzeczywistego znaczenia przepisu prawa. Jednym z rodzajów wykładni jest wykładnia systemowa zewnętrzna, która polega na ustaleniu znaczenia przepisu prawa przez wskazanie miejsca, jakie zajmuje ta norma w określonym dziale prawa.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Wnioskodawca zadając pytania oznaczone jako 1a, 2a, 3a, 4a domagał się od organu interpretacyjnego oceny swego stanowiska w zakresie wykładni pojęcia "wystąpienie wspólnika ze spółki niebędącej osobą prawną", które zawarte jest w art.14 ust.2 pkt.16 oraz pkt.17 lit.b i art.14 ust.3 pkt.11 u.p.d.o.f, zaproponował przy tym swoje własne stanowisko będące w istocie rzeczy wykładnią systemową zewnętrzną popartą poglądami doktryny (autorów komentarzy do KSH). Nie ma wątpliwości co do tego, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych jest przepisem prawa podatkowego, podobnie jak i to, że pojęciem "wystąpienie wspólnika ze spółki niebędące osoba prawną" posługują się przepisy zawarte w tej ustawie oraz to, że do zdekodowania jego znaczenia konieczne jest sięgnięcie do wykładni systemowej zewnętrznej, co jak najbardziej mieści się w obowiązkach organu interpretującego.
Zatem w ocenie Sądu istotnie wydając zaskarżone postanowienie doszło do naruszenia przepisów postępowania – art.14 b par.1, artr.14 b par.3, art.14 g par.1 OP, art.120, art.121 par.1 op oraz art.165a par. 1 w związku z art.14 b par. 1 i art.14 h OP spełnione były bowiem przesłanki obligujące organ interpretujący do oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych 1a, 2a, 3a i 4a, nie istniała natomiast przesłanka zawarta w art.165a OP zobowiązująca organ do odmowy wszczęcia postępowania.
Dlatego też na podstawie art.145 par. 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, jako że naruszenie wyżej wskazanych przepisów miały wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. merytorycznie oceni stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych 1a, 2a, 3a, 4a.
Pozostałe zarzuty oraz wnioski zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.
Najdalej idącym wnioskiem jest żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem przepisów o właściwości (art.145 par.1 pkt. 2 p.p.s.a w związku z art.247 par.1 pkt.1 i 2 p.p.s.a). Co do pierwszej ze wskazanych przez skarżącego podstaw żądania należy podnieść, że podstawą prawną (zresztą wskazaną przez Dyrektora Izby Skarbowej) zaskarżonego postanowienia z dnia [...] były przepisy art.221, 233 par.1 pkt.1 i art.239 OP. Co do drugiej ze wskazanych podstaw stwierdzenia nieważności (wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów o właściwości), to należy wskazać, iż w ocenie Sądu upoważnienie zawarte w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji prawa podatkowego (Dz.U 112 poz.770) obejmuje umocowanie wskazanych w przepisach Dyrektorów Izby Skarbowych nie tylko do wydawania ściśle interpretacji indywidualnych, ale także wszystkich innych rozstrzygnięć przewidzianych w Rozdziale 1a Ordynacji Podatkowej, w tym postanowień o odmowie wszczęcia postępowania.
Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie upoważnienia zawartego w art.14b par.6 OP – Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości wydawania wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów.
Rozporządzenie to w par.2 ust.1 upoważniło między innymi Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do wydawania w imieniu Ministra Finansów interpretacji indywidualnych. Właściwość rzeczową określa ust.2 par.2 rozporządzenia - Upoważnienie obejmuje wydawanie interpretacji indywidualnych w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w sprawach pozostających we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych oraz naczelników urzędów i dyrektorów izb celnych, zaś właściwość miejscową par.3 i 5a (ten ostatni przepis dotyczy właściwości miejscowej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.). Zgodnie z przepisem art.14h w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art.120, art.121 par.1, art.125, art.129, art.130, art.135-137, art.140, art.143, art.165a, art.169 par.1 – 2, art.170 i art.171 oraz przepisy rozdziału 5,6,10 i 23 działu IV.
Naczelną zasadą demokratycznego państwa prawnego jest zasada racjonalnego ustawodawcy. Oznacza ona między innymi, że w razie wątpliwości treści przepisów prawa należy nadawać takie znaczenie, które jest racjonalne (zgodne z zasadami logiki). Skoro tak to przyjęcie, że Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. jest upoważniony jedynie do wydawania interpretacji, nie będąc jednocześnie upoważnionym do wydawania innych rozstrzygnięć (dokonywania innych czynności) w toku sprawy interpretacyjnej (wezwanie do usunięcia braków, postanowień o odmowie wszczęcia postępowania, o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) byłoby sprzeczne z zasadą racjonalnego ustawodawcy oraz sprzeczne z celem przeniesienia kompetencji do wydawania interpretacji (art.14b par.6 – "usprawnienie obsługi wnioskodawców").
Należy wskazać również, że w ramach wykładni przepisów prawa należy stosować zasady logicznego wynikania. Jedną z takich zasad jest rozumowanie ad maiori ad minus (z "większego na mniejsze"). W sensie logicznym to rozumowanie jest niezawodne (prowadzi do prawidłowych-prawdziwych wyników). Jeśli więc Minister Finansów upoważnił Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do wydawania interpretacji ("większe"), to upoważnił go także do wydawania innych rozstrzygnięć i dokonywania innych czynności w toku postępowania interpretacyjnego ("mniejsze")
Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej, i w konsekwencji Sąd nie potwierdza – zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze – że w przedmiotowej sprawie została wydana tzw. interpretacja milcząca.
Wydanie postanowienia w trybie art. 165a par. 1 Ordynacji podatkowej, nawet jeżeli nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, powoduje, że skutki niewydania interpretacji indywidualnej nie zostaną zrealizowane. Zgodnie z art. 14o § 1 w zw. art. 14d Ordynacji podatkowej w przypadku niewydania przez organ interpretacji w terminie 3 miesięcy od otrzymania wniosku o jej wydanie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Dotyczy to jednak sytuacji, kiedy wniosek skutecznie wszczął postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji, a zatem nie zapadło postanowienie o pozostawieniu go bez rozpatrzenia lub odmowie wszczęcia postępowania. Jeżeli natomiast któreś z tych postanowień zostanie wydane, trzymiesięczny termin do wydania interpretacji nie rozpoczyna biegu. Brak wydania interpretacji w takim przypadku przez organ podatkowy nie powoduje skutku, o którym mowa w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej.
Końcowo odnosząc się do wniosku o uznanie na podstawie art. 146 § 2 P.p.s.a., że stanowisko skarżącej wyrażone we wniosku jest prawidłowe, Sąd wyjaśnia, że wniosek ten jest bezpodstawny. Przedmiotem kontroli Sądu nie była bowiem interpretacja indywidualna, a postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie tego organu o odmowie wszczęcia postępowania. Podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz, a nie art. 146 § 1 P.p.s.a. Sądowa kontrola działań administracji publicznej nie może polegać na zastępowaniu przez Sąd organów w procesie dokonywania wykładni w przypadku, w którym organy uchylą się od udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika zawarte we wniosku o udzielenie wykładni. Ostateczne wyprowadzenie wniosków płynących z analizy zdarzenia przyszłego ujętego we wniosku Sąd pozostawia Ministrowi Finansów.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a, w związku z par.14 ust.2 pkt.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U 163, poz.1349 z późniejszymi zmianami).
DC.