Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z 5 stycznia 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek D. A. o przyznanie prawa pomocy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania było spowodowane niezłożeniem go na urzędowym formularzu PPF (art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Odpis zarządzenia doręczono skarżącej 3 lutego 2016 r. 10 lutego D. A. wniosła sprzeciw od wskazanego zarządzenia, w jego uzasadnieniu wyjaśniając, iż nie nadesłała w zakreślonym terminie wypełnionego formularza urzędowego (PPF), a jedynie oświadczenie dotyczące jej sytuacji materialnej. Zdaniem strony w uzasadnieniu kwestionowanego zarządzenia wyeksponowane zostały jedynie argumenty korzystne zarówno dla organu jak i sądu, tj., że sąd pouczył skarżącą, iż niewypełnienie nałożonych obowiązków (wypełnienie aktualnie obowiązującego formularza PPF) skutkować będzie pozostawieniem wniosku o udzielenie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie uwzględniono natomiast sytuacji wnioskodawczyni, zaistniałej grudniu 2015 r., mianowicie ciężkiej choroby matki, jak również faktu znanego referendarzowi z urzędu, tj. długotrwałej choroby wnioskodawczyni. Dodała, że oczywistym jest, że w przedstawionych okolicznościach sprawą najważniejszą jest życie matki, zatem trudno jej było dopilnować wszystkich spraw, zwłaszcza, że sama jest chora.
W jej ocenie, biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w piśmie procesowym z 29 grudnia 2015 r. nie istniały żadne przeszkody natury prawnej by referendarz sądowy domagał się wyjaśnienia okoliczności dla których nie został wysłany wypełniony formularz urzędowy PPF). Podkreśliła, że na kopercie, w której wysłano owo pismo widnieje adnotacja skarżącej cyt. "pismo przewodnie + oświadczenie – wniosek o przyznanie prawa pomocy".
Skarżąca dodała, że jej matka zmarła 21 stycznia 2016 r., zatem bezsporną okolicznością był jej ciężki stan zdrowia. Potwierdza to zaświadczenie lekarza z 1 lutego 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
Przepisy art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem w sytuacji, gdy strona postępowania sądowoadministracyjnego ubiega się o przyznanie prawa pomocy obowiązana jest każdorazowo złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, przy czym wypełnienie tego obowiązku może nastąpić od razu (bezpośrednie złożenie wypełnionego formularza w sądzie) lub poprzez złożenie takiego formularza w wyznaczonym terminie (uzupełnienie wniosku złożonego uprzednio w niewłaściwej formie). Powyższe wynika z treści art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a., które są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, i od których ustawodawca nie przewidział wyjątków.
W przedmiotowej sprawie skarżąca, pomimo doręczenia jej w dniu 22 grudnia 2015 r. aktualnie obowiązującego formularza urzędowego (PPF) i zobowiązania do jego wypełnienia oraz nadesłania do sądu - w terminie 7 dni, nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na tymże formularzu w powyższym terminie. Niespełnienie zatem przez stronę powyższego wymogu formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy powoduje brak możliwości nadania mu dalszego biegu, w tym możliwości rozważenia kwestii spełnienia przez stronę przesłanek przyznania prawa pomocy także w kontekście przedstawionych w drodze pisma procesowego z 29 grudnia 2015 r. dodatkowych oświadczeń dotyczących jej stanu majątkowego (bądź ich braku) i skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Przedstawione przez stronę okoliczności (ciężki stan zdrowia matki, śmierć matki oraz dolegliwości zdrowotne strony, poświadczone załączonym do wniosku zaświadczeniem lekarskim jakkolwiek są obiektywnie trudnymi życiowo dla wnioskodawczyni, to jednakże pozostają bez wpływu na treść niniejszego postanowienia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 257, w związku z art. 260 p.p.s.a., w związku z art. 2 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), należało orzec jak w sentencji.
E.J.