Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skarg S. B. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.:
- - z dnia [...] r. nr [...]
- - z dnia [...] r. nr [...]
- - z dnia [...] r. nr [...]
- - z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określających zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 i 2011 rok uchylił zaskarżone postanowienia oraz zasądził na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 1.954 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00).
Za błąd rachunkowy uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04, postanowienie NSA z 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 558/11).
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wysokość kwoty zasądzonej od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego S. B. - tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego stanowi oczywistą omyłkę.
Stosownie do § 3 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31 poz. 153) kwota wynagrodzenia w postępowaniu przed sądami pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna (w pozostałych sprawach) wynosi 240 złotych.
W niniejszej sprawie doradca podatkowy sporządził i wniósł 4 (cztery) skargi na powołane wyżej postanowienia w sprawach oznaczonych sygnaturami: I SA/Łd 282/16, I SA/Łd 283/16, I SA/Łd 284/16 i I SA/Łd 285/16, wnosząc także o zasądzenie kosztów postępowania, dlatego też Sąd winien przyznać tytułem wynagrodzenia czterokrotność kwoty 240 zł, a więc kwotę 960 zł plus zwrot opłat skarbowych od złożonego pełnomocnictwa (2 opłaty po 17 zł), łącznie 994 zł.
Nie ulega wątpliwości, że zaistniały błąd był w istocie oczywista omyłką, dlatego na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił sprostować go z urzędu.
P.C.