Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok.
Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniósł skargę kasacyjną, a następnie wezwany do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 750 zł złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W zawartym na urzędowym formularzu (PPF) oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z 16-letnim synem K. i 8-letnim synem K.. Wskazał przy tym, że nie osiąga żadnych dochodów, a rodzina nie posiada żadnego majątku.
W uzasadnieniu wniosku skarżący dodał, że w związku z niniejszą sprawą stracił źródło dochodów, bowiem przestała funkcjonować jego firma. Aktualnie jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku z tego tytułu. Nie może znaleźć pracy, na utrzymaniu ma dwóch małoletnich synów, a żona go zostawiła. Dorabia wykonując prace sezonowe w rolnictwie, lecz dochody te są niewystarczające.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 15 lipca 2013 roku zobowiązano pełnomocnika wnioskodawcy do złożenia przez skarżącego dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, w tym do określenia wysokości kwoty środków pieniężnych osiąganej przez skarżącego miesięcznie z tytułu prac sezonowych w rolnictwie oraz wskazania kwoty środków przeznaczanych przez skarżącego na utrzymanie rodziny i podstawowe opłaty wraz z podaniem źródła finansowania tych wydatków, a ponadto wyjaśnienia kwestii partycypowania w kosztach utrzymania synów ich matki, w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w drodze pisma z dnia 23 lipca 2013 roku wyjaśnił, że jego dochody z tytułu prac sezonowych kształtują się różnie, dochód ten określa na kwotę 800 zł miesięcznie. Wskazał przy tym, że mieszka w domu rodzinnym brata. Za lokal nie płaci. Samodzielnie ponosi jednak wydatki związane z zakupem żywności, środków czystości i ubrań. Jego dzieci mieszkają wraz z ich matką. Na ich utrzymanie przekazuje żonie kwotę 500 zł, a zatem "na życie" pozostaje mu kwota 300 zł.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dodatkowych informacji i wyjaśnień, a ponadto oświadczeń zawartych w aktach sprawy o sygn. I SA/Łd 679/13, wynika, że skarżący nie posiada majątku i zamieszkuje w domu rodzinnym brata. Wnioskodawca jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku z tego tytułu. Utrzymuje się z dochodu osiąganego z tytułu dorywczych prac sezonowych w rolnictwie w wysokości ok. 800 zł miesięcznie. Jego dwaj małoletni synowie zamieszkują wraz z matką, na ich utrzymanie skarżący przekazuje kwotę 500 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego jest zasadny i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Przedstawiona sytuacja materialna potwierdza bowiem fakt, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 oraz § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
(MSi)