Uzasadnienie
I SA/Łd 29/18
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. odmawiającą H. G. stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. określającą wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym w kwocie 21.056,00 zł od przychodu uzyskanego ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości położonej w S. przy ul. A 20 przed upływem pięciu lat od daty nabycia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 624/13, oddalił skargę na tę decyzję.
Wnioskiem z dnia 7 czerwca 2017 r. skarżąca wystąpiła o "stwierdzenie wygaśnięcia na podstawie artykułu 258 § 1 ordynacji podatkowej decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku".
Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie.
Utrzymując w mocy decyzję z [...] r., organ odwoławczy wskazał na przesłanki wynikające z art. 258 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: O.p.) i wyjaśnił, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., której wygaśnięcia domaga się skarżąca, utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. i nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez skarżącą jakiegokolwiek warunku, tzn. organ podatkowy w przedmiotowej decyzji nie nałożył na skarżącą obowiązku spełnienia określonego wymogu w wyznaczonym terminie.
W ocenie organu odwoławczego, że nie wystąpiły zatem przesłanki z art. 258 § 1 pkt 2-4 O.p., które uzasadniałyby stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.
Odnosząc się do podnoszonego zarzutu bezprzedmiotowości decyzji jako uzasadnienia dla żądania wygaśnięcia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w oparciu o art. 258 § 1 O.p., organ odwoławczy podkreślił, że decyzja ta stanowiła przedmiot rozpatrzenia w ramach tzw. trybów nadzwyczajnych jak również podlegała kontroli WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 624/13, oddalił skargę, podzielając w całości argumentację prezentowaną przez organ.
Dyrektor Izby Skarbowej Organ zwrócił uwagę, że skarżąca niejednolicie argumentuje podstawy dla zastosowania art. 258 § 1 O.p., bowiem w analizowanym wniosku wskazuje na bezprzedmiotowość decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., natomiast w odwołaniu jako bezprzedmiotową określa decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie owa bezprzedmiotowość wynika ze stawianego zarzutu uchybienia ustawowego terminu wydania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r.
Organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 258 § 1 pkt 1 O.p. bezprzedmiotowość decyzji musi dotyczyć wyłącznie decyzji będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia
Co do uchybienia terminu wydania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, organ odwoławczy podniósł, że postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 20 czerwca 2012 r., następnie organ ten postanowieniem z dnia [...] r. dokonał przesunięcia terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia [...]r., natomiast postanowieniem z dnia [...] r. wskazano dalszy termin załatwienia sprawy do 20 września 2012 r., po czym ostatni raz przesunięto termin załatwienia tej sprawy, który dotrzymano, na dzień 19 października 2012 r.
W świetle powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., organ podatkowy pierwszej instancji wydając decyzję z dnia [...] r. nie uchybił terminowi do jej wydania. Zarzut uchybienia terminu dla wydania decyzji został również poddany ocenie WSA w Łodzi
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, nie znajdując podstawy do wygaśnięcia decyzji, tj. zaistnienia przesłanek bezprzedmiotowości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz konieczności stwierdzenia jej wygaśnięcia.
Konkludując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom.
Na decyzję decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca powołała się na wnioski dowodowe zgłaszane w postępowaniu wymiarowym. Podniosła również zarzut niedotrzymania terminu załatwienia tej sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 258 § 1 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:
- stała się bezprzedmiotowa;
- została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku;
- strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ulg;
- strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania.
W piśmiennictwie podnosi się, że bezprzedmiotowość decyzji zachodzi wówczas, gdy przestał istnieć jeden z elementów stosunku prawnego będącego przedmiotem decyzji, a zatem podmiot lub przedmiot tego stosunku, albo gdy nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 K.p.a.), PiP 1992/7, s. 51–55). Może to nastąpić z powodu zgonu podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji lub zmiany w stanie prawnym ze skutkiem wstecznym (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 750–751 i powołana tam literatura). W wyroku z 18 maja 2011 r., I FSK 116/11, LEX nr 989840, Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając przedstawione poglądy, zwrócił uwagę, że bezprzedmiotowość decyzji, będąca niezbędną przesłanką jej wygaśnięcia, wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialno-prawnego, nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej – z powodu ustania bytu podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, a także z powodu zmiany stanu faktycznego, uniemożliwiającego wykonanie decyzji lub zmiany w stanie prawnym w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek.
Sytuacja taka na pewno nie dotyczy omawianej sprawy, a w każdym razie nie wynika z treści wniosku oraz dalszych pism skarżącej.
Poza bezprzedmiotowością, art. 258 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przypadku wystąpienia jednego z trzech stanów faktycznych związanych z niedopełnieniem przez stronę warunku:
- zastrzeżonego w decyzji (pkt 2);
- uprawniającego do skorzystania z ulg, który wynikał z decyzji lub z przepisów prawa podatkowego (pkt 3);
- uprawniającego do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania, który wynikał z przepisów prawa podatkowego (pkt 4).
Warunek, o którym mowa w art. 258 § 1 pkt 2 O.p., musi wynikać z decyzji, przy czym dodanie go do treści rozstrzygnięcia możliwe jest tylko wówczas, gdy przewidują to przepisy prawa podatkowego (zob. art. 210 § 3 O.p.).
Nie wchodząc w dalsze szczegóły dotyczące wykładni treści art. 258 § 1 O.p., należy całkowicie podzielić pogląd organu, że żaden z warunków tam wymienionych nie zaistniał w omawianej sprawie.
Skarżąca w istocie kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wymiarowej, i chciałaby doprowadzić do ponownego rozpoznania tej sprawy. Wynika to wyraźnie ze skargi, gdzie skarżąca powołuje się na konkretne wnioski dowodowe. Podnosi również zarzut niedotrzymania terminu załatwienia sprawy w postępowaniu wymiarowym. Odpierając te zarzuty organ wskazuje, że były wyznaczane nowe terminy załatwienia sprawy oraz, że prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. - była przedmiotem kontroli WSA w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 624/13, oddalił skargę podatniczki.
W ocenie Sądu argumenty te są istotne, chociaż nie mają większego wpływu na wynik sprawy, gdyż wniosek skarżącej nie może być uwzględniony w trybie art. 258 § 1 O.p. z powodu braku zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie.
Z powyższych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
P.C.