Uzasadnienie
C. G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę należnych od zaległego podatku od towarów i usług za czerwiec-wrzesień i listopad-grudzień 1996 roku oraz styczeń-kwiecień 1997 roku. W skardze został zawarty wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Osiąga dochód z tytułu emerytury i umowy zlecenia w łącznej kwocie 2.180 zł netto. W skład jego majątku wchodzi dom o pow. 80 m2 i działka siedliskowa o pow. 3,98 arów. Skarżący podkreślił przy tym, że choruje na nadciśnienie tętnicze, uszy i oczy. Corocznie zmienia okulary, koszt ich zakupu to kwota 800 zł i raz na dwa lata zmienia aparat słuchowy, wydatkując na ten cel kwotę 4.500 zł. Do wniosku załączono oświadczenie o sytuacji finansowej i osobistej podatnika, złożone uprzednio w postępowaniu podatkowym.
Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Stosownie do postanowień art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślić przy tym należy, że wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz z załączonego do wniosku oświadczenia podatnika wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Osiąga dochód z tytułu emerytury i umowy zlecenia w łącznej kwocie 2.180 zł netto. W skład jego majątku wchodzi dom o pow. 80 m2 i działka siedliskowa o pow. 3,98 arów. Skarżący cierpi na szereg schorzeń, raz w roku ponosi wydatki na zakup okularów w wysokości 800 zł i raz na dwa lata zmienia aparat słuchowy, wydatkując na ten cel kwotę 4.500 zł. Miesięczny koszty utrzymania skarżącego wraz ze spłatą zaległości podatkowej wynoszą 1.682,43 zł. Ponadto koszty zakupu lekarstw zamykają się kwotą 250 zł miesięcznie.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę dochodu i niezbędnych wydatków skarżącego, Starszy referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.