Uzasadnienie
T. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych.
Wobec ewidentnych jego zdaniem naruszeń przepisów prawa, wykazanych w treści skargi, skarżący wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W skardze skierowanej do Sądu skarżący nie wykazał okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu za uprawdopodobnienie istnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 nie można uznać w szczególności przekonania skarżącego o niezasadności określenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zobowiązania z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnej w podwyższonej wysokości. Należy przy tym podkreślić, że każda sprawa sądowoadministracyjna rozpatrywana jest indywidualnie, natomiast przeświadczenie skarżącego o niezgodności zaskarżonego aktu z prawem jest co najwyżej motywem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, którego racjonalność znajdzie uzasadnienie w orzeczeniu kończącym postępowanie przed sądem administracyjnym.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
J.S.