Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z dnia [...] r. określającą L. R. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. Organ pouczył jednocześnie, iż w zakresie niezgodności z prawem powyższe rozstrzygnięcie może być zaskarżone, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2, art. 13 § 2, art. 52, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w terminie 30 dni od daty jego otrzymania, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Przedmiotową decyzję L. R. otrzymał w dniu 4 stycznia 2010 r.
Skarga na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 4 lutego 2010 r., a następnie zarządzeniem z tego samego dnia została przekazana organowi odwoławczemu, zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Kwestię sposobu i terminu składania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz art. 54 § 1 ustawy stanowiąc, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z powyższych unormowań wynika, iż datą miarodajną dla oceny tego, czy skarga została złożona z zachowaniem ustawowego terminu, jest dzień jej wniesienia do właściwego organu administracji publicznej (osobiście lub za pośrednictwem poczty).
Warto nadmienić, iż do 31 grudnia 2005 r. art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) dopuszczał możliwość wniesienia przez stronę skargi bezpośrednio do sądu z pominięciem organu administracji, o ile w dacie jej złożenia został zachowany termin. W takim przypadku sąd przekazywał skargę organowi, a strona nie ponosiła ujemnych konsekwencji upływu czasu związanego z przesłaniem pisma. Od 1 stycznia 2006 r., złożenie skargi bezpośrednio do sądu nie wstrzymuje biegu terminu 30-dniowego i w razie przekazania przez sąd skargi po jego upływie, strona nie może bronić się argumentem, iż dochowała terminu.
Jak wyżej wskazano, zakwestionowaną skargą decyzję skarżący odebrał w dniu 4 stycznia 2010 r. Skoro ustawowy termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni, to tym samym, strona powinna złożyć skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (adresując ją do Sądu) najpóźniej 3 lutego 2010 r.
Pomimo odpowiedniego pouczenia, skarga nadana została bezpośrednio do tutejszego Sądu z pominięciem organu odwoławczego. Do Dyrektora Izby Skarbowej skarga trafiła, w wyniku przekazania jej przez Sąd, dopiero 5 lutego 2010 r., czyli dwa dni po terminie.
Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż w takiej sytuacji sąd skargę odrzuca.
Z uwagi na fakt, że skargę złożono z uchybieniem terminowi, Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji.
J.Z.