Uzasadnienie
A. W. wniosła skargę na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, oznaczony jako odwołanie, złożyła osobiście w kancelarii I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł., w dniu 17 października 2008r., a nie jak twierdzi organ, w dniu 21 października 2008r. Wyjaśniła nadto, że omyłkowo we wniosku wskazała datę 19 października 2008r.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznał skargę w całości. W uzasadnieniu tej odpowiedzi stwierdził, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 17 października 2008r. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...]r. Postanowienie to doręczono skarżącej w dniu 14 stycznia 2009r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Instytucję umorzenia postępowania reguluje przepis art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w trzech sytuacjach, a mianowicie:
- 1) jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę,
- 2) w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania,
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis pkt 3 powołanego przepisu. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne.
Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność dalszego postępowania, zaś użyty w tym przepisie zwrot "stało się" oznacza wystąpienie przyczyn, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy.
Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn.
Do przyczyn tych należy zaliczyć (przykładowo) wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia przez organ, który wydał ten akt, w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.), albo w sytuacji wygaśnięcia decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 235 czy T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495).
W analizowanej sprawie, po wniesieniu przez skarżącą skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – organ emerytalno-rentowy postanowieniem z dnia [...]r. uchylił wskazane postanowienie. Z uzasadnienia tegoż postanowienia wynika, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uwzględnił zarzut skarżącej, która dowodziła, że wniosek złożyła w dniu 17 października 2008r. Uchylenie zaskarżonego aktu przez organ, który ów akt wydał, czyni wydanie wyroku zbędnym, brak jest bowiem przedmiotu tegoż postępowania. Z tych względów uznać należało, iż postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
t.n.