Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku, Nr [...] B. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie skarżący, poza hasłowym sformułowaniem wniosku nie wskazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.
Ponieważ zaś z treści skargi nie wynika, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia wiązało się dla skarżącego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przeto, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Na marginesie jedynie należy podkreślić, iż Sąd rozpatrywał wniosek skarżącego w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Abstrahując bowiem od tego, iż wskazany przez skarżącego, jako podstawa prawna wniosku, art. 238 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, Nr 8 poz. 60 ze zm.) utracił moc z dniem 1 stycznia 2009 roku, należy zauważyć, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie stosuje przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.
M.Ko.