Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 października 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Ł. przyznał "A" spółce cywilnej A. D. T. Z. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 200 zł w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 roku. W dniu 30 października 2013 roku skarżąca uiściła na rachunek tutejszego sądu kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę podatniczki. W dniu 16 lipca 2014 roku do sądu wpłynęła skarga kasacyjna skarżącej od powyższego rozstrzygnięcia wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Postępowanie w przedmiocie wniosku o prawo pomocy podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zawartym w skardze kasacyjnej wniosku skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W sprawie niniejszej na mocy postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z 4 października 2013 roku skarżąca korzysta już z prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 200 zł, które nie zostało jej cofnięte.
W dniu 30 października 2013 roku skarżąca uiściła wymaganą kwotę obciążających ją kosztów sądowych, dlatego jej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych zawarte w skardze kasacyjnej, wobec prawomocnego przyznania prawa pomocy w tym zakresie należało uznać za bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.