Uzasadnienie
W dniu 15 lutego 2013 roku A. O. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2007 roku.
W nadesłanej w dniu 13 marca 2013 roku odpowiedzi na skargę organ wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł., bowiem po wniesieniu przedmiotowej skargi, decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uwzględnił ją w całości i uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...], a także uchylił w całości poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Do odpowiedzi na skargę załączono uwzględniającą skargę decyzję z dnia [...]. Nadto Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o miarkowanie kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a. - organ, którego działanie zostało zaskarżone może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Działanie organu w przedmiotowej sprawie uznać należy za wypełnienie dyspozycji art. 54 § 3 p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, na skutek podjętych przez organ czynności autokontrolnych, uczyniło bezprzedmiotowym postępowanie sądowe w sprawie niniejszej.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż skuteczne cofnięcie skargi lub śmierć strony.
W rozpoznawanej sprawie, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Tym samym istnieć przestał przedmiot zaskarżenia, czyniąc wydanie wyroku w przedmiotowej sprawie zbędnym.
Odnosząc się do wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w zakresie miarkowania kosztów postępowania sądowego wskazać należy, że zgodnie z art. 201 § 2 p.p.s.a. jedynie w przypadku umorzenia postępowania wskutek skutecznie przeprowadzonej mediacji (art. 118 § 2 p.p.s.a) sąd może zasądzić na rzecz skarżącego zwrot tylko części kosztów, odpowiednio stosując art. 206 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego oraz koszty sądowe i koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W świetle powołanych regulacji prawnych wniosek organu należało uznać za nieuzasadniony.
Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 201 § 1 p.p.s.a. i art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
mk