Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania K. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...]r. ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018 w kwocie 112 zł.
Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego uwzględnił dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji podatnika. Organ wyjaśnił, iż na łączne zobowiązanie pieniężne składają się: podatek rolny od użytków rolnych o powierzchni 0,0589 ha w kwocie "zero" złotych i podatek od nieruchomości w kwocie 112 zł, z czego: od budynków mieszkalnych o powierzchni użytkowej 110 m² w kwocie 69,30 zł, od piwnic o powierzchni użytkowej 45 m² w kwocie 14,18 zł, od gruntów pozostałych o powierzchni 135m² w kwocie 28,35zł.
K. S. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji złożyła odwołanie zarzucając niezgodność ze stanem faktycznym i prawnym poprzez wykazywanie w niej udziału H. S. do części nieruchomości.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Burmistrza P. wskazał, że z włączonego do materiału dowodowego wypisu z rejestru gruntów z dnia 28 lutego 2018 r. wynika, że H. S. i K. S. są współwłaścicielami działki o powierzchni 0,0724 ha, oznaczonej jako działka 3860, położonej w P. przy ul. A 15 (obręb: 23 m. P., jedn. ewidencyjna: P. - miasto). Dla nieruchomości tej urządzona jest księga wieczysta, prowadzona przez Sąd Rejonowy w W., VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w P.. W księdze wieczystej H. S. i K. S. są uwidocznieni jako współwłaściciele ww. nieruchomości w ramach małżeńskiej wspólności ustawowej. Powyższe dokumenty zasadnie stanowiły dla organu I instancji podstawę do ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego.
Następnie organ podatkowy wskazał, że podatnikiem w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca z mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu (art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. – dalej jako: ustawa) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (z zastrzeżeniem ust. 3, który nie ma tu zastosowania). W myśl art. 3 ust. 4 tej ustawy, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektów budowlanych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.
Dalej SKO podniosło, że zarówno K. S., jak i H. S., jako współwłaściciele nieruchomości ujawnieni w ewidencji gruntów, są stronami postępowania podatkowego w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018, na których ciąży solidarnie obowiązek podatkowy.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w zakresie wymiaru podatków i świadczeń organ podatkowy opiera się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym dokumentem stanowiącym źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym (art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 – dalej jako: O.p.). Kolegium wyjaśniło, że ustalając stan faktyczny sprawy i dokonując wymiaru podatku organ podatkowy nie może przyjąć danych odmiennych niż wykazane w ewidencji, gdyż treść wpisu do ewidencji gruntów wiąże organ podatkowy. Podważenie danych ewidencyjnych, bądź ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przez organ ewidencyjny, którym jest właściwy starosta, a nie organ podatkowy.
Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie może w postępowaniu podatkowym skutecznie domagać się weryfikacji danych ewidencyjnych przyjętych przez organ podatkowy do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Dopóki zatem dane ewidencji gruntów i budynków nie zostaną zmienione w przewidzianym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku.
K. S. zaskarżyła decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzuciła, iż zaskarżona decyzja wymaga korekty prawnej i faktycznej.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Tytułem wstępu, a w szczególności uwzględniając treść pism składanych do tutejszego Sądu, w których skarżąca zwraca się również do szeregu instytucji administracji państwowej formułując wnioski i zarzucając naruszenie przepisów prawa, wyjaśnić należy, iż przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była jedynie zaskarżona decyzja. Oznacza to, iż Sąd badał zgodność z prawem postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego aktu, jak i samej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Co za tym idzie, poza kognicją tutejszego Sądu pozostały wnioski i zarzuty kierowane do sądów powszechnych, Urzędu Gminy i Miasta w P., Starostwa w P., czy organów prokuratury. Wnioski i zarzuty skarżącej kierowane do tych instytucji – jak również innych wymienionych w szeregu złożonych pism – nie były przedmiotem zainteresowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Przechodząc do merytorycznej kontroli przypomnieć należy, iż jej przedmiotem jest decyzja ustalająca K. S. i H. S. łączne zobowiązanie pieniężne za 2018 rok w kwocie 112 zł, na które składa się podatek rolny od użytków rolnych o powierzchni 0,0589 ha w kwocie "zero" złotych i podatek od nieruchomości w kwocie 112 zł, z czego: od budynków mieszkalnych o powierzchni użytkowej 110 m² w kwocie 69,30 zł, od piwnic o powierzchni użytkowej 45 m² w kwocie 14,18 zł, od gruntów pozostałych o powierzchni 135 m² w kwocie 28,35zł.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie nie jest przy tym wysokość wyliczonego zobowiązania podatkowego, ani powierzchnia gruntów i budynków przyjętych przez organy podatkowe do jego wyliczenia. Strona skarżąca kwestionuje jedynie ustalenia faktyczne i prawne, domagając się wykluczenia z kręgu zobowiązanych H.S..
W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie nie uwzględniły żądania skarżącej. Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są bowiem uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji, tym samym organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 49/08 - dostępne na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 ww. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z dnia 27 lutego 2012 r. (sygn. akt II FPS 4/11 - http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/) wyjaśniając, że "przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków".
Podzielając przedstawione stanowisko, Sąd orzekający w niniejszym składzie wskazując na treść art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne uznał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości i podatku rolnym pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego prawidłowo przyjęły podstawę wymiaru podatku, na podstawie danych widniejących w ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1950/11 - http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego.
W okolicznościach niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości Sądu, iż zobowiązanymi są zarówno K. S., jak i H. S.. Jak bowiem wynika z aktualnego wypisu z rejestru gruntów z dnia 28 lutego 2018 r. (oraz odpisu z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości) H. S. i K. S. są współwłaścicielami działki o powierzchni 0,0724 ha, położonej w P. przy ul. A 15. Na współwłaścicielach tych ciąży więc obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości. A skoro organ podatkowy jest zobowiązany uwzględniać dane ewidencji gruntów i budynków przy ustalaniu wymiaru podatku, to przy wydaniu decyzji organ nie może pominąć jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, jeśli taki stan prawny wynika z ww. ewidencji.
Mając na uwadze, iż skarżąca kilkukrotnie już, kwestionując decyzje ustalające łączne zobowiązania pieniężne za lata ubiegłe domagała się wykluczenia z kręgu podatników H. S., Kolegium prawidłowo pouczyło skarżącą, że zmiana danych ewidencyjnych może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przez organ ewidencyjny, którym jest właściwy starosta, a nie organ podatkowy.
Podkreślić trzeba, iż jedyną skuteczną próbą odstąpienia od wyrażonego wyżej poglądu mogłoby być przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom, o którym mowa w art. 194 § 3 O.p. W realiach niniejszej sprawy skarżąca nie przedstawiła nawet zalążka takiego dowodu, który można by przeciwstawić zapisom w ewidencji gruntów. W tej sytuacji organ nie ma podstawy prawnej do uwzględnienia żądań strony, które nie mają potwierdzenia w dokumencie urzędowym.
Reasumując, w niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł tego rodzaju uchybień, które obligowałyby do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności wobec ustalenia, iż organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo obliczyły łączne zobowiązanie pieniężne. Do obliczenia wysokości podatku od gruntu organ podatkowy przyjął dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, natomiast do wyliczenia podatku od budynków przyjął informacje o powierzchni budynków przekazane przez podatnika.
Na koniec podkreślić trzeba, iż przedmiotem kontroli tutejszego Sądu była wyłącznie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Wnioski i żądania skarżącej formułowane w skardze i szeregu pism procesowych, jako pozostające poza kognicją tutejszego Sądu, nie były przedmiotem rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
ak