Uzasadnienie
D.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zabezpieczeniu należności pieniężnych. W skardze tej podatniczka wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając wypełniony formularz (PPF).
W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach skarżąca w szczególności wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jej jedynym źródłem utrzymania jest dochód z emerytury w wysokości około 2.495 zł brutto miesięcznie.
Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że jest właścicielką mieszkania o powierzchni 48 m2, w którym zamieszkuje oraz samochodu marki Seicento z 1999 roku, nie posiada innego majątku ani oszczędności. Miesięczne koszty utrzymanie mieszkania to kwota rzędu 448 zł (czynsz, gaz, energia elektryczna). Wskazała przy tym, że ponosi co miesiąc wydatki związane z ubezpieczeniem w wysokości 35 zł, opłatą za telewizję 49 zł, wydatki na dwa telefony 90 zł oraz parking 90 zł. Około 200 zł miesięcznie stanowią jej wydatki na leki, zaś około 300 zł to miesięczny koszt utrzymania samochodu, 250 zł miesięcznie pochłania spłata pożyczki, pozostała kwota stanowi koszty bieżącego utrzymania.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się jedynie z emerytury w wysokości około 2.495 zł brutto miesięcznie. W skład majątku skarżącej wchodzą mieszkanie o powierzchni 48 m2 oraz samochód marki Seicento z 1999 roku. Podatniczka nie posiada innego majątku ani oszczędności. Miesięczne koszty utrzymanie mieszkania to kwota rzędu 448 zł (czynsz, gaz, energia elektryczna). Ponadto skarżąca ponosi co miesiąc wydatki związane z ubezpieczeniem w kwocie 35 zł, opłatą za telewizję w wysokości 49 zł, wydatki na dwa telefony w kwocie 90 zł oraz parking w wysokości 90 zł. Około 125 zł miesięcznie stanowią jej wydatki na leki, zaś około 300 zł to miesięczny koszt utrzymania samochodu, 250 zł miesięcznie pochłania spłata pożyczki, pozostała kwota stanowi koszty bieżącego utrzymania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na częściowe uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi (w kwocie 200 zł). Skarżąca wykazała dostatecznie jedynie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w tym zwłaszcza wpisu od wniesionej skargi, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Jednocześnie, z uwagi na kwotę dochodu skarżącej oraz fakt, że przyszłe, ewentualne, koszty postępowania rozłożone zostaną w czasie, należało odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 4 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
(MSi)