Uzasadnienie
W skardze złożonej w dniu 19 grudnia 2007 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz do przeniesienia na następny miesiąc za wrzesień 2005 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 stycznia 2008 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzenie to zostało doręczone stronie w dniu 25 stycznia 2008 r.
Skarżąca Spółka nie wykonała nałożonego na nią obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., obliguje wnoszącego pismo wszczynające postępowanie sądowe w danej instancji do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Obowiązek pisemnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy spraw, których przedmiotem są należności pieniężne (art. 231 zd. pierwsze p.p.s.a.). Realizacja powyższej powinności wynika głównie z konieczności pobrania opłaty od wskazanej przez stronę wartości. Istotne jest zatem ustalenie rzeczywistej wartości zaskarżenia, tj., czy kwestionowana przez stronę kwota odpowiada zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji, czy też sporna jest tylko jej część. Obowiązek ten ciąży, w myśl powołanych przepisów, na podmiocie wszczynającym spór z organem administracji publicznej, podmiot ten bowiem najlepiej orientuje się w przedmiocie sprawy i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie sporej należności. Podanie przez skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia jest istotne także dlatego, że pobranie wpisu stosunkowego od kwoty znacznie wyższej, niż faktycznie wynikająca ze sporu, jaki został zainicjowany przez stronę, prowadziłoby do nadmiernego fiskalizmu, a nawet rezygnacji z kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny, a to naruszałoby zasadę prawa do sądu.
W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej przez A Spółkę z o.o. w S. skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz do przeniesienia na następny miesiąc za wrzesień 2005 r.
Istota sporu między stronami dotyczy wskazanej w tych decyzjach wysokości należności pieniężnej. Spółka obowiązana była więc, w myśl powołanego art. 215 § 1 p.p.s.a., określić wysokość kwestionowanej przez nią kwoty. Ponieważ w skardze wartość ta nie została sprecyzowana, strona wezwana została do uzupełnienia powyższego braku z zastrzeżeniem, iż niewykonanie zarządzenia w ustawowym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi. Pomimo odebrania zarządzenia w dniu 25 stycznia 2008 r. strona nie zastosowała się do wezwania.
Wskazać należy, iż skarga, w której nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia zawiera wadę formalną uniemożliwiającą nadanie jej dalszego biegu.
Skutki procesowe nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braku formalnego skargi określa art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiąc, iż w takiej sytuacji sąd odrzuca skargę. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
JZ