Uzasadnienie
W dniu 4 marca 2010 r. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2009 r. Wśród zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji strona wymieniła m.in. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) w związku z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej polegające na przyjęciu, że w przypadku posiadania przez podatnika faktur VAT wystawionych przez podmiot nieuprawniony do ich wystawienia (niezarejestrowany jako czynny podatnik VAT), dokumenty takie nie stanowią podstawy do odliczania podatku naliczonego.
Pismem z dnia 8 czerwca 2010 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie I FSK 748/08, w której skierowano pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego – art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG, ewentualnie o wystąpienie do ETS z odpowiednim pytaniem prejudycjalnym w kwestii wykładni powyższego przepisu.
Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej nie przyłączył się do wniosku skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju zależność ma miejsce, bowiem postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. (I FSK 748/08) Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: "1) czy zasady wspólnotowego systemu VAT, w szczególności art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy VAT (dyrektywa 77/388/EWG), nie sprzeciwiają się ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, zgodnie z którym podatnik nie nabywa prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT wystawionej przez podmiot niezarejestrowany w ewidencji podatników podatku od towarów i usług? 2) czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze istotne jest, że: a) nie ma wątpliwości, że transakcje wykazane w fakturze VAT podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT oraz, że rzeczywiście zostały dokonane; b) faktura zawierała wszystkie dane, wymagane zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym; c) ograniczenie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany funkcjonowało w porządku krajowym przed dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty? 3) czy odpowiedź na pytanie pierwsze uzależniona jest od spełnienia dodatkowych kryteriów (np. udowodnienia, że podatnik działał w dobrej wierze?)".
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek, odpowiedź ETS na przedstawione powyżej pytania, w świetle sformułowanego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, stanowić będzie istotną wskazówkę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny Trybunału jest bowiem zagadnienie dopuszczalności ograniczenia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez podmiot niezarejestrowany jako czynny podatnik VAT, na gruncie zasad wspólnotowego systemu VAT. Mimo, że zadane przez NSA pytanie dotyczy interpretacji art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy, orzeczenie Trybunału będzie miało znaczenie także w przedmiotowej sprawie, gdyż na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE odpowiednikiem tego przepisu jest art. 176.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia
J.Z.