Uzasadnienie
W dniu 26 lipca 1999 r. Pan Z. P.–B. złożył deklarację VAT-7 za miesiąc czerwiec tego roku, w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 76,- zł (do zwrotu 53, -zł, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy 23,- zł).
Pracownicy Urzędu Skarbowego w Z. w dniu 13 maja 2004 r. przeprowadzili kontrolę podatkową w firmie Pana Z. P.-B. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999 r. W trakcie tej kontroli ustalono, iż w miesiącu czerwcu 1999 r. podatnik dokonał sprzedaży wg stawki 22% na łączną kwotę 89,58 zł netto (podatek VAT – 19,70 zł) oraz dokonał zakupów związanych ze sprzedażą opodatkowaną na kwotę 347,05 zł (VAT- 76,35 zł).
Uwzględniając powyższe ustalenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc czerwiec 1999 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 57,- zł oraz określił nadwyżkę podatku do zwrotu za ten okres w wysokości 0,- zł.
W dniu 1 października 2004 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji.
Na decyzję organu odwoławczego Pan Z. P.-B. złożył w dniu 8 lutego 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżący stwierdził, po przedstawieniu okoliczności utraty majątku firmy, iż przy sprzedaży usług stosował stawkę VAT w wysokości 22%. W jego przekonaniu "przeniesienie na następny miesiąc wymienione w ustawie nie rozciąga się na liczbę mnogą, czyli miesiące", a podatnik ma prawo do zwrotu nadwyżki, czy też innego rozdysponowania własnymi pieniędzmi, co wynika z praktyki stosowanej w innych urzędach skarbowych.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie.
Organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie miało miejsce przedawnienie zobowiązania podatkowego skonkretyzowanego w postaci określenia na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 57,- zł oraz kwoty do zwrotu w wysokości 0,- zł. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2004 r. (bez wskazania sygnatury akt) wskazano, iż rozstrzygnięcia określające nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia na następne miesiące są rekonstrukcją danych zmierzającą do skonkretyzowania obowiązku podatkowego, a co za tym idzie podlegać powinny tym samym regułom co do przedawnienia, jak wszystkie inne możliwe postacie rozstrzygnięć przewidziane dla organu w art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się zaś – stosownie do przepisu art. 70 § 1 w/w ustawy – z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, 1270 z póź. zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. eliminując z obrotu prawnego swoją decyzję z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...], w zakresie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc czerwiec 1999 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 57,- zł oraz określenia nadwyżki podatku do zwrotu za ten okres w wysokości 0,- zł, spowodował, iż przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. W związku z tym postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzono postępowanie sądowe.