Uzasadnienie
M. P. zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku, którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...]., określającej stronie przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, wraz z odsetkami za zwłokę. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do sądu rozstrzygnięcia, tj. postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez organy administracji. W świetle poglądów wyrażanych w doktrynie możliwość wstrzymania wykonania wykluczono, gdy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności (por. Z. Kmieciak Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2003/5/18). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Wstrzymanie wykonania związane jest bowiem jedynie z elementem realizacji przyznanych stronie uprawnień bądź wypełnienia nałożonych na nią obowiązków, a więc strefą zdeterminowanych przez normę zachowań.
W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma zatem charakter prawny aktu objętego wnioskiem, tj. postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z tegoż postanowienia nie wynika obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego, nie kreuje ono obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącej (ustalonej inną decyzją administracyjną) zaległości podatkowej. Z powyższego wynika zatem, że zaskarżone postanowienie należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania (zob. postanowienie NSA z 29 października 2015 r., w sprawie o sygn. akt II FZ 778/15).
W konsekwencji sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Ake.