Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] r. A SA z siedzibą we W. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej. W uzasadnieniu wniosku podała, że jako operator telekomunikacyjny, w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje linie telekomunikacyjne i to zarówno umieszczone w kanalizacji kablowej, jak i bezpośrednio w gruncie, czy na słupach należących do innych podmiotów. Mając na uwadze powyższe okoliczności podatnik zadał pytanie:
Czy w stanie prawnym obowiązującym od [...] r. linie telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości?
W ocenie wnioskodawcy na pytanie to należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Podatnik zwrócił bowiem uwagę na zmianę przepisów dotyczących podstawy opodatkowania tym podatkiem. Wskazał zatem, że ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie 17 lipca 2010 r., zmodyfikowano definicję obiektu budowlanego zawartą w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Ustawodawca rozszerzył zatem listę przykładowych budowli wskazaną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego o pojęcie "obiektu liniowego", wprowadzając równocześnie definicję tego pojęcia w art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego. Ustawodawca przyjął przy tym wprost, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie stanowi obiektu budowlanego lub jego części, ani też urządzenia budowlanego. Zdaniem podatnika przesądził zatem, że linia ta nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a w konsekwencji – jej wartość nie jest uwzględniana w podstawie jego wymiaru, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613, dalej "u.p.o.l.").
W interpretacji z [...] r. Prezydent Miasta Ł. uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Zdaniem organu podatkowego przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, definiują przedmiot opodatkowania, a Prawo budowlane stosowane jest w tym zakresie jedynie pomocniczo. Stosowanie Prawa budowlanego dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest możliwe jedynie w zakresie wymienionym wprost w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., organ interpretujący wysnuł wniosek, że zawarte w tym przepisie odesłanie do przepisów Prawa budowlanego dotyczy dwóch pojęć: "obiekt budowlany" oraz "urządzenie budowlane". Zdaniem organu definicja "obiektu budowlanego" zawarta w art. 3 Prawa budowlanego nie uległa zmianie. "Obiektem budowlanym" jest zatem – w ocenie organu – "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi".
W pojęciu tym mieści się również sieć uzbrojenia terenu, na którą składa się nie tylko kanalizacja, ale również umieszczone w niej kable. W istocie można więc twierdzić, że sieć telekomunikacyjna, na którą składa się kanalizacja kablowa oraz umieszczony w niej kabel stanowi całość techniczno-użytkową. Stąd też Prezydent Miasta wysnuł wniosek, że jest ona budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego i jako budowla podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, mimo iż nie jest ona obiektem liniowym w rozumieniu art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W skardze na powyższą interpretację wnioskodawca wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł analogiczne argumenty do tych, które stanowiły uzasadnienie wniosku o wydanie interpretacji. Skarżąca spółka ponownie wskazała na wagę prowadzonych 17 lipca 2010 r. zmian przepisów Prawa budowlanego. W jej ocenie zmiany te prowadzą do wniosku, że linie telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym, a zatem ich wartość nie może mieć wpływu na podstawę opodatkowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna albowiem organ podatkowy dopuścił się oczywistego naruszenia przepisów prawa materialnego przez dokonanie ich błędnej interpretacji.
Przede wszystkim nie można zgodzić się z wyrażoną w zaskarżonej interpretacji tezą, jakoby zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odesłanie do unormowań Prawa budowlanego wymagało stosowania odmiennych, bardziej restrykcyjnych reguł wykładni. Przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Sformułowanie "w rozumieniu przepisów prawa budowlanego" oznacza, że interpretując pojęcia "obiektu budowlanego" i "urządzenia budowlanego" należy skorzystać tych pojęć przypisując im treść taką jaka mają w Prawie budowlanym. Innymi słowy organy podatkowe nie mogą nadawać tym pojęciom treści, odbiegającej od tej jaką mają na gruncie Prawa budowlanego.
Praktyka taka jest sprzeczna z językowym brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Należy podkreślić, że gdyby ustawodawca zamierzał – jak to sugeruje organ interpretujący – zbudować odmienne znaczenie tych pojęć, właściwe tylko na gruncie podatku od nieruchomości, wówczas zamieściłby ich pełne definicje we wspomnianym już art. 1a u.p.o.l. Tymczasem ustawodawca użył w tym przepisie innej techniki legislacyjnej tj. zastosował pełne odesłanie do przepisów Prawa budowlanego ze wszystkimi tego konsekwencjami.
Po drugie organ podatkowy myli się twierdząc kategorycznie, że definicja obiektu budowlanego, zawarta w art. 3 Prawa budowlanego, nie uległa zmianie. Organ interpretujący nie dostrzega oczywistej zmiany, wprowadzonej na mocy wspomnianej już wcześniej ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (art. 65 tej ustawy). Nowelizacja ta – z punktu widzenia zagadnienia przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji – w zasadniczy sposób zmieniła definicję pojęcia "budowla".
W zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia, we wspomnianym art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego przyjęto, że ilekroć w ustawie jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, m.in. obiekt liniowy. Ustawodawca definiując pojęcie obiektu liniowego wskazuje, że należy przez nie rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość. Chodzi zatem w szczególności o linie kablowe nadziemne i, umieszczone bezpośrednio w ziemi, podziemne, a także kanalizację kablową. Ustawodawca zastrzega jednak, że kable zainstalowane w kanalizacji kablowej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego (art. 3 ust. 3a Prawa budowlanego).
W konsekwencji, po zmianie definicji pojęcia "budowla", zawartej w Prawie budowlanym, nie ma obecnie żadnych wątpliwości, że kanalizacja kablowa, w której umieszczana jest linia telekomunikacyjna stanowi obiekt liniowy, a w konsekwencji obiekt budowlany (precyzyjniej – budowlę) w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Linia telekomunikacyjna zaś umieszczona w tej kanalizacji, w odróżnieniu od samej kanalizacji, ale też linii kablowej nadziemnej umieszczonej bezpośrednio w ziemi i podziemnej, nie jest ani budowlą, ani jej częścią, ani też urządzeniem budowlanym. W konsekwencji linia taka nie mieści się również w pojęciu obiektu budowlanego ani urządzenia budowlanego w rozumieniu wspomnianego już przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
Skoro zatem zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani budowlą, ani też jej częścią, linia taka nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a jej wartość, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie jest uwzględniana w podstawie jego wymiaru.
W ponownym postępowaniu organ podatkowy będzie zobowiązany dokonać interpretacji przedstawionych przez wnioskodawcę przepisów, zgodnej z podanymi wyżej wskazówkami. Następnie wynik swoich rozważań organ interpretujący przedstawi w uzasadnieniu interpretacji.
Mając na względzie powyższe, sąd, w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 wspomnianej ustawy z 30 sierpnia 2002 r.
P.Z-C.